Ademoğlu

Kasan Kısmın Özeti

2010-07-18T15:35:00.000+03:00

Uzun vaadeli araların ardından insanda ister istemez reklamlardan sonra daha da enerjikleşen VJ sunumu yapma isteği doğuyor. Ama hız kesmeden devam etmeyi ne kadar arzulasam da beceremeyeceğimin bilincinde olduğumdan girizgahta da kimseyi kandırmanın alemi yok.

İki ay boşluktan sonra baya oldu görüşmeyeli geyiği yapmış olmanın omuzlara yüklediği baskı da tarife müsait değil. Nitekim sekiz ay olmuş, neredeyse yeni evli bir çiftin balayı çocuğuna isim verme telaşına kapılmasına yetecek kadar büyük bir sıçrama yapmışız zamanda. O yüzden neresinde tutsam elimde kalacak bir yazıyla daha bizbizeyiz.

Sıradanlığından yakınmamın dahi sıradanlaştığı hayatımda şaşılacak derecede çok şey olduğunu varsayarsak kısaca özet geçmenin boynuma borç olarak yazıldığını düşünüyorum, en azından iyimser olup merak ettiğinizi düşünmek istiyorum. Şimdi tam olarak şöyle oldu:

» Bir önceki yazıda direk olmasa da dirsek temas ettiğim gibi eğitim hayatım adına büyük, insanlık adına küçük adımlar attım. Reklamcılık gibi kafamda 'Sat-Kazan'dan öte mana bulamayan mesleğimden gayri bir de Görsel İletişim ve Tasarım bölümüyle yandal yapmaya başladım. Beslediğim sanatsal kaygılarla 3,5 atan götüm, okul bitmeden bu işe de el atmanın iyi olacağı gibi bir fikri bana mantıklı göstermeyi bildi. En nihayetinde gazap dolu üzümleri yemenin vakti geldi.

» Okulun ilk yarısı İpana'yla fırçalanmadığından daha yumuşak bir geçişe sahip oluyor. Ondandır ki zorunlu dersler o kadar da zor gelmeden geçiyor. Ama 3. sınıf itibariyle her ders daha sivri uçlara sahip olmaya başladığında insan verdiği bu yandal kararlarından pişmanlık duymak için de geç kaldığını anlıyor. Sonrasında her sabah kendini takdir etmek için kullandığı yaratıcı küfürlerle görevinin başına dönüyor. Yani en azından bende öyle oldu, ben de "Öyle olduysa neden genellemiyorum?" dedim, oldu.

» 1 koca dönem boyunca Beşiktaş'ın muhtelif noktalarında kare, üçgen, yuvarlak gibi esasında sayısal bir değer teşkil eden objelere benzeyen şeyler yakalama derdiyle her yanından buram buram analogluk akan makinemi saldım ortama. Yetinmeyip, El İşi Advanced olarak adlandırabileceğimiz rezillikte karton kesip yapıştırdım ve makasla her gözgöze geldiğimde zihnen intihara teşebbüs ettim.

» Hayatımda bembeyaz bir karton açmanın verdiği pişmanlık ve telaş hissiyatıyla her sınıftan ders almaya and içip, birinci sınıftan aldığım bu dersin yanında bir de ilk göz ağrım tipografiye el atıp bitirme gayretine girdim. Sırf bu uğurda kendimi harflerle resmettim; yetmedi Sultanahmet'te turist kovalayıp ellerine harfler verdim; adeta minimal bir kültür ateşesi gibi bizim de esasında batılı bir uygarlık olduğumuzu, filmlerde gösterildiği gibi serifli ve serifsiz fontları ayıramadığımızın bir yalan olduğunu ve Comic Sans'ı bizim de sevmediğimizi anlattım durdum. Sonuç olarak aşağıda da görebileceğiniz gibi elle tutulur sonuçlar elde ettim.

» İşkenceden zevk almaya başlayıp beni esir alan tüm bu iş güce Stockholm Sendromu'yla karşılık vermek yetmemiş olacak ki dönem arasında staj yapmaya başladım. Sosyal medyasever yapıma cuk oturaklı bir iş olan interaktif reklam işine dalıp mutluluğun bir kısmını da oradan Google'a girip aramaya karar verdim -ki hala aramaya inancımı kaybetmediğimden oradayım-

» İkinci dönem de yine aynı rutini takip edip anadal-yandal-staj şeytan üçgeninde geometriden nefret etmeye devam ettim. Fakat bu kez yetinmeyip görev bilincinin tavan yaptığı Mizah Kulübü'müzün faaliyetlerine ağırlık verip, bir yandan da o civarda kas yapmaya çalıştım, göz çıkardım. Raptiye adında bir fanzin çıkartıp öyle ya da böyle farklı zamanlarda 3 tane klonladık. Büyük ihtimalle görenleriniz -ya da şöyle diyelim; zorla gösterdiklerim- çoğunluktasınızdır ama hala bu durumdan haberdar olmayanlar için şuradan tüm sayıları okuyabilir, buradan da Facebook üzerinden hayran hayran takipçisi olabilirsiniz, kafanıza göre.

» Tabi sadece bununla kalmayıp Doğaçlama Mizah Atölyesi adında kısa ama güzel bir maceraya atıldık, Allah kabul etsin.

» Hepsinden öte soundtrack sevecen yapımızı daha fazla dizginleyemeyip okul radyosunda program yapmaya başladık. 6 süper programı geride bıraktık. Seneye kaldığımız yerden devam etme kararıyla okul sonunda soluklandık. M. 'in de yüzümüzde gülücükler açmasına sebep olan katılımıyla yaptığımız program var mesela aşağıda, deneme sürümü olarak düşün:

İşte maalesef tüm bu atılımlardan vakit bulup bir şeyler yazamadım, ha bu hayatınızda space tuşunun açacağından daha büyük bir boşluk yarattı mı? Zannetmiyorum. Ama ben çok acayip özlediğimi fark ettim bu işi. Twitter sayesinde yazıp kaçmanın o uyuşturucu etkisiyle de hamlaşmış olduğumun farkındayım. Yine de sabah sağlam kafayla çalışırsam kısa zamanda toparlarım gibi geliyor. Hem sanırım daha bir sürü şey oldu ama ileride anlatmak için aklımı kurcalamamı gerektirecek bir şeyler de kalsın hiç değilse.

Not: "Özet geç piç!" diyecek olanlar için söylüyorum: Hoşgeldiniz lan!

Sanrılar Kurban İstiyor

2009-11-26T21:02:00.007+02:00

Gel tanışalım önce, ben kısaca AD ama sen bana uzun uzun "Hacı naber? Baya oldu görüşmeyeli, nerelerdesin ya?" de.

Monolog bazlı ömrün izdüşümlerine tanıklık ettiğimiz bir başka yazıda daha hep birlikteyiz. Sizleri hız kesmeden bilinç akışıyla başbaşa bırakıyorum:

Akli dengeyi içsel hesaplaşmadan üstün tutan bir kültürün 0-12 yaş arası mirasçıları tarafından deliliğe delalet eden kendi kendine konuşma durumu aslen monologdan ötesi değil, sanırım farkındayız. Habitatımdan ileri gelen bir takım temassızlıklar, iletişim kesintileriyle birlikte beni bu yola baş koymaya itti. Hayal gücüm vitamin haplarıyla dahi kas yapacak halde olmadığından hayali arkadaş edinme lüksüne de sahip değildim. Ben de mecburen aynı bedende can gibi oldum kendimle. Uzun süredir yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor; birlikte gülüp birlikte eğleniyoruz. Ama sanırım "üzüm benzeşmesi" olarak da bilinen suya çekim bizim başımıza da gelmiş olacak ki birlikte çok fazla vakit geçirmekten birbirimizin huylarına göz dikmeye başladık. Bir zaman geldi, pis herif bana benim ona soktuğumdan daha fazla laf sokar oldu. G.t etken yapım bir anda yerle yeksan şekilde yerini g.t olgan bir yapıya bıraktı; içimde adeta minik bir lombak filizlendi.

Uzun zamandır yazamıyorum. Aslında yukarıdaki paragrafın oradan oraya savurgan tavrı bu uzunluğa netlik kazandırmak için yaptığım beyin fırtınası sonucu kendime attığım çelmenin kısa bir özeti. Geçen bayramdan beri yazmıyorum, evet ve kendimi bayram sonunda Twitter'a yazdığım "Hadi iki bayram arası geyiği yapın, yapın yapın çekinmeyin" mealli tarizin tersine doğru sürüklemekten alıkoyamıyorum:

İki bayram arası yazmak iyi değilmiş dediler, ben de arifeye kadar sabrettim.

Al, yaptım işte. Bireysel g.t oluşlarıma bir yenisini daha ekledim. Koynumda bile bile ylang ylang besliyorum, yazık. Ama toplum beni buna sürükledi. Biriniz de çıkıp "Gel birlikte top koşturalım, dezenfekte edilmiş taşlarla cam kıralım, vandal olalım, insanlıktan çıkışımızı alalım" dediniz mi? Biriniz de çıkıp "H1N1 ama sen de bir tanesin, gel öpücem" deyip Sağlık Bakanlığı'nın uyarısını kulak ardı ettiniz mi? Biriniz de çıkıp "Aynı kalıpla üç cümle başlatma, kalıplara bağlı kalma" diye uyardınız mı? Yok. O zaman kimse beni suçlamasın. Dilediğimce kendimi g.t etme lüksüne sahibim. Sahi ben konuyu nereye yönlendirecektim? Unuttum.

Neyse. Zaten sonuç itibariyle aslolan niyet, p.ç olan yazı. Daha açıklayıcı ve eğitim hayatım adına yaptığım atılımların ömrümden götürdükleri üzerine argo gücü yüksek tümcelerle kısa zaman içerisinde buralarda olma ihtimalim yüksek. O zamana kadar kendine dikkat ol, bayramda vahşete seyirci kalma.

Muvakkat

2009-09-20T14:52:00.007+03:00

Her şeyden önce korkmayı bırakıp bir gün öleceğini kabullenmelisin.

Cehaletin can yaktığı keskin virajlardan başka hiç bir şey insanı düşünmeye sevketmez. Bilmemek, sizi cevap vermekten kurtardığı için omuzlarınız, altında ezileceğinizden çok daha az sorumlulukla yüklenir ki bu da size daha ahmak ama daha dik yürüme şansı verir. Mutluluğun resmi işte bu kadar basit bir kaç fırça darbesinden öte bir şey değildir. Diğer taraftan hayat neden aramaya başlamanız için gereken fitili her seferinde bir diğerinden daha büyük bir düşmanlıkla yakar ve her seferinde siz bu ateşi söndürene kadar elinizde kalan biraz daha azı olur. Acı çekmek, gerçeğe ulaşmadaki yegane yoldaştır ve yol boyunca canınızı sıkacak kadar çok konuşur.

Oysa insanlar hikaye dinlemeyi severler. Yüzyıllar boyu 3 başlı köpekleri, öfkeli Tanrı'ları, öldükten sonra dirilen peygamberleri, ortadan ikiye ayrılan nehirleri bıkmadan, usanmadan anlatıp/dinleyip dururlar. Hatta kendilerini anlatırlar bazen de; bir insan ömrüne akıl almaz anılar sığar düşündüğünde. Tonlarca suyu bıçak gibi ortadan yarabilecek kudretleri yoktur belki ama içine attıklarıyla boğulabilecek nice firavunu ölmeden önce secdeye eğebilecek hüzünler yaratmıştır çoğu. Midenize saplanacak bıçakların neşe dolu kahkahalar eşliğinde geleceği anıları da vardır tabiki; hüzne bulanmış sevincin yüzünden düşen bin parça bir küçük damla eşliğinde yolcu edilir, gülerken ağlamak işte tam böyle bir şeydir.

Canım yanıyor uzun zamandır çünkü aklım almıyor. Öleceğimin farkındayım, korkmuyorum ama gittiğim zaman ardımda bıraktığım hikayelerin öleceğini bildiğimden dertliyim. Nasıl olur da bir ömre dar gelen onca dün, bugün gitmeye hazır beklerken ben rahat ederim? Ben dediğime bakmayın, ben hiçim. Yolcu ettiklerimden arda kalanlar aklımdan firara kalkıştıkça değersizleşiyor varlığım, utanıyorum çünkü ufacık bir sırrı dahi saklamaya vakıf olamadım.

Dayanamıyorum bu fikre; anılarıyla beraber ölüyor insanlar. Oysa benim olanlarla değil bana anlatılanlarla yaşamak istiyorum ben. Aklımın bir köşesini geçmişe rehin vermek, hatırlamak değil unutmamak derdindeyim. Yazık ki yegane dermanım beni yarı yolda bırakmaya yeminli gibi; zihnim zahmet edip adımı hatırlamak istemezken anılar ister istemez fani.

Kalp Gözü

2009-09-09T23:17:00.004+03:00

Mezuniyet ardı içini hangi sıfatla dolduracağımı tam olarak bilmediğim bir konuda eğitim alıyorum: Reklamcılık. Konuyla ilgisi benimkinden bir iki basamak az olanlara "Televizyon falan işte" demeyi görev edindim, öte yandan "Bizim reklamımızı da yaparsın" diyenlere sırıtmaktan yan bağlarım çözüldü.

Gönül ister ki metin yazayım. Yazmaktan anladığımdan falan da değil hani, sadece düşünmekten anlamayan yazarlara bir hal yolunu göstersem kafi. Şurada bahseylediğim durum canımı ziyadesiyle sıkıyor, ziyade evet. Linkle tangle beni uğraştırma diyorsan konu şu: Mantık tasarrufuna karşıyım. Absürte varım ama "absürt zaten" ayağına mantıktan kısılmasına dayanıyorum. Bunun ne olduğu da hiç önemli değil. Karikatür, dizi, film, reklam ve benzeriyetle hiç fark etmez. Katlanamıyorum. Tabi bu katlanmaz çelik yapımın altında bir parça da her şeyi g.tünden anlamak yatıyor olabilir, bilinçaltı yan gelip yatma yeridir neticede.

Banvit reklamında krala kuşbaşı dana uzatan tavuğu ilk gördüğüm anda aklıma tavuğun psikopat olduğu geldi mesela. Düşünsene, koğuş arkadaşını kesip krala götürüyor, sonra da "kralım bana güveniyorsunuz değil mi?" diyor. Ulan senin güvenilecek bir yerin kalmamış ki. Hadi onu geçtim, kralın "tabiki güveniyoruz" demesi saraya ilk defa kırmızı et getiren Banvit tavuğunun daha önceleri pek çok kez beyaz et getirdiğini ve kralın güvenini kazandığını göstermiyor mu? Hı?

Bu minvalde bir zamanlar erkek sesiyle konuşan bir koltuğun malum bölgesine oturan Acun'un da halini düşünmüştüm. Ayyy, di mi? Değil işte. Odaklanamıyorum arkadaşım reklama. Neyse. Önceleri tezimi sunduğum yakın çevrem beni bu sesi kalın kırmızı arkadaşın erkek olmayabileceği yönünde ikna etmeye çalıştı. Bir iki reklam sonra salondaki kanepeye asıldığı ortaya çıkan NeİzlemekİstiyorsanızOnuGösterenTivi'nin halvete neresiyle gireceği tam bir netlik kazanmadığından Acun hala tehlikedeydi. Zaten hatırladığım kadarıyla ondan sonra da oturmadı Acın Boy. Şimdi deselerdi ki "Dicitürk Televizyası bu oğlum, uzaktan kumandasıyla uzaktan hallediyo olayı, çaktın?" vallahi çakardım. Hatta cümle sonunda göz kırpsalardı ben de karşılık olarak sinsice gülümserdim. Ama olmadı. Reklam yayından kaldırılana kadar ben Acun'u bacım olarak gördüm. Kutusunda ne hissettiğini merak ettim durdum. Çaktın?

Bağımlı Değişken

2009-09-07T22:14:00.000+03:00

Bilim sevgisini ve etik anlayışını Bilim-Teknik'ten değil de Cosmo Girl'den alan arkadaşlara sormak istiyorum: Neden insanları denek olarak kullanıyorsunuz? Yazık, günah.

Amacım yalnızca, Facebook'ta "Sevgilinin burnunu sıkmasını yüzde kaç seviyorsun?" testini çözen kendinden habersiz arkadaşların bir üst seviyesine tekabül eden bu bilim insanlarına toprak olmuş, taş olmuş ve bunun sonucunda zihinsel olarak gazi mertebesine erişip insanlıktan malulen emekli olan biri olarak daha fazla erkeğin telef olmasını engellemek.

Şu konuda anlaşalım: Kimi insani güdüler var, 1000 yıllık erik misali dededen babaya geçiyor, ondan sana geliyor, sen de manayı yükleyip oğluna veriyorsun. Zinciri bozmanın pek mümkünatı yok, o yüzden g.tü başı buruşmuş bir meyveyi ister istemez yanında taşıyorsun. Güdü yani, atsan atılmaz. Sonuçta insanoğlu güdümlü bir yaratıktır. Heh!

Şimdi bunu ben biliyorum, siz biliyorsunuz, peki girizgahta resmettiğim arkadaşların olaydan bihaber olma ihtimali yüzde kaç? Gelin bu sorunun cevabını bulmak için hep beraber Facebook'ta konuyla ilgili oluşturulmuş testi çözelim. Kısa sessizlik. Gördüğünüz üzere sonuç %20'den daha az. Tam da tahmin ettiğimiz gibi. Tekrar stüdyomuza dönüp olayı irdelemeye devam edersek, sorumuzu muhattaplarına bir kez daha tekrarlamak istiyorum: Neden insanları denek olarak kullanıyorsunuz?

İsterseniz olayı netleştirmek için örnek olayımızı inceleyelim:

Sancılı geçen bir ayrılık döneminin hemen ardından bir şekilde buluşup konuşan çiftten yapacağı kısa vaadeli sosyal deney için zemin hazırlayan dişi kişi, deneyin başlaması için gereken cümleyi kurar. Biz sosyolojide bu deneye "sazan avı" diyoruz:

-Eski sevgilime geri döndüm.
-Peki. İyi olur umarım. (Koruma İçgüdüsü)
-Yalan söyledim. Benden ne kadar çabuk vazgeçeceğini görmek istemiştim, demekki beni hiç sevmemişsin.

İşte görmüş olduğunuz deneyde kendi rızası dışında kullanılan kobayımız deneyin en basit yan etkilerinden birini yani 'mala bağlama'yı yavaş yavaş yaşıyor. Suratındaki manasız bakışın kalıcılığı konusunda ise düzenek sahibinin hiç bir öngörüsü yok. Biz buna tıpta malus mulus bir şeyler diyoruz. Söylesem anlayacaksınız sanki?.. Zaten önemli olan da o değil, canlı insan kullanımı.

Uzatmayacağım. Sonuç olarak ben istiyorum ki elimizden geldiğince bu eyleme engel olalım, merdiven altı deneylerin önünü kesip kayıt dışı bilimin kökünü kurutalım. İşte biz buna botanikte kök hücreli canlı diyoruz. Bizde yalan yok.

Viral

2009-08-27T00:52:00.002+03:00

İleride ekmeği metin bazlı yaratıcılık gerektiren bir işe bağlarsam 24 saat duş alıcam, home office'i duşakabine ölçeklendiresiye.

Prospektüs

2009-08-25T23:33:00.013+03:00

Sevgili DX-H107, AJ-4Y5, R2D2FS ve diğer demirbaşlar; hepiniz hoşgeldiniz! Sizleri, ebeveynlerinizin size işgal ettikleri topraklara isimlerini veren narsist atalarından arda kalan gen kırıntıları eşliğinde verdikleri isimlerle selamlamak istemedim. Çünkü eminim ki sizler de nesil aşırı dede ismi almaktan sıkılmış o sessiz çoğunluğun gizli neferlerisiniz. Çünkü sizler de daha Avrupai olan ilk isminizi ön plana çıkartmak adına "Tuğberk'i kullanıyorum" gibi göreceli olarak kısa bir cümleyi defalarca tekrarladınız. Çünkü sizler de "adaş" kelimesinden ne kadar nefret etseniz de ortanıza geçip dilek dileyecek tezcanlı arkadaşınızın kolundan sürüklediği diğer "siz"le adınız dışında ortak bir nokta bulmak için milisaniyelerce çaba sarf ettiniz ama bulamadınız. Çünkü sevgili demirbaşlar, sizler eşsizsiniz!

Korkuya mahal, telaşa gerek yok. "Adam Olacak Maymun" adlı 4 ciltlik dev bir kişisel gelişim eseri sunmayacağım. Son cümle tedirginlik yaratabilir diye uyarma ihtiyacı hissettim. Hem ben zaten kollektif bir gelişimden yanayım.

Kes!

Şu blog yazma hususunda aklıma gelen konuya giriş yapana kadar çektiğim karın ağrısı ve giriştiğim andaki standart sapma düzeyi karşısında eser sahibi olarak tedirginim. Nerden nereye valla!

Sal Gelsin!

Kadere inanmıyorum. Omzumdaki sözgelimi defterdarların aslında gerekli mercilerden talep ettikleri takdirde ulaşabilecekleri bilgileri benimle birlikte takılıp tek tek yazdıkları düşüncesi hoş değil. Ayrıca sürprizi kaçmış bir ömrün anlamı yok. Öte yandan birlikten doğan kuvvet olmak da hayatımı pek anlamlı kılmıyor. Yani ebeveynlerim tarafından, yalnızca ortaya çıkacak karışımı merak ettikleri için, doğaya salınmamış olduğumu düşünmek istiyorum.

Bence hepimiz içinde bulunduğumuz şu galaktik yapıya zimmetlenmiş demirbaşlarız. Hepimizin belirli bir görevi var ve hepimiz başlangıç meridyeni olarak nereyi aldığımıza göre değişse de, zorunlu doğu hizmetine tabiyiz. Nasıl ki Emine S. Beder yemek yapmak, Uğur Dündar mekan basmak ve Serdar Ortaç sessiz kalma hakkını kullanmak için varsa, sizin benim gibi insanlar da bir amaç için varlar. Üstüme vazife olmadığından seni gözlemleyip vazifeni kestiremedim AJ-4Y5 ama bittikten sonra 10 dakika içinde kendini imha edeceğini söyleyen mazoşist görev kasedim bana benimkinin türdaşlarımı güldürmek olduğunu söyledi. İnsan ömrünü uzatmak için alternatif bir yolmuş, "çok yaşa" demek gibi.

Her neyse. Kullanma klavuzumu pek de fazla okumadan, görev bilinciyle hareket ediyorum kendimi bildim bileli. Dişe dokunur sonuçlar da elde ettim açıkçası. Ama süreci başka bir zaman incelerim. Şimdi hızla ileri sarıp katilin kim olduğunu öğrenme ve hikayeyi piç etme zamanı.

Son 1 yılda bu görevi daha da ete kemğie bürümek adına bağlı bulunduğum eğitim yuvası çatısı altında Mizah Kulübü denilen bir zımbırtı kurduk. Kurduğumuz günden beri de kendi kendine çalışıyor. İlginç gerçekten.

Biliyorsunuz yüzyıllardan beri süregelen bir sanat olarak bürokrasi, içinde "işbu" geçen maddelerle dolu sayfaları sağa sola imzalatmak ve onaylatmak üzerine. Yani ciddi bir müessesenin ürünü. Şimdi tutup da ciddiyeti oturma organıyla idrak etme çabasındaki bir avuç insana "tüzük" denilen tezeği yazdırmaya çalışırsanız abes kaçar, bilakis kaçtı da. Çünkü o insanlar tüzük yazabilecek kıvamda olduklarını düşünselerdi yani düşünseydik gider daha eli yüzü düzgün, daha kale alınacak bir kulüp açardık. Peh.

Neyse görevimiz tehlike en nihayetinde, kulüp güç bela açıldı. Sonrasında sidik zoruyla imzasını aldığımız, aslında mizah adına pek de umut vaad etmeyen ama kulübü kurmak adına gerekli sayıyı yakalamamız için sağ baştan sayan sözde üyelerimize alternatif olarak daha dolgulu üyeler bulmamız gerektiğini fark ettik. Çünkü bu iş iki (sayıyla 2) kişiyle yürütülebilecek bir şey gibi görünmemeye başladı. Biz de acil durum paketini devreye sokarak tezgahı açıp beklemeye koyulduk. Uzun süre de bekledik. Okulun en işlek yerinde iki kocaman afiş güleç insanların bir araya gelmesi için bir vesile olduğumuzu haykırıyordu ama hiç kimsenin algı menzilinde değildik.

Bir süre sonra varlığımıza yanıt veren üç-beş okur-yazar bünye akıllarına takılan o meşhur soruyu sordular: Ne yapıyorsunuz? Bu soru karşısında, her işverenin saplantılı bir şekilde arzuladığı "en az 4 senelik deneyim"in nereden kazanılacağı üzerine düşünen tüm demirbaşları empati kurmakta serbest bırakıyorum.

Ne yapıyorsunuz? Yeni açılmıştık, ne yapabilirdik ki? Yanıt esasında basitti: G.tümüz avuçluyoruz. Ama kaz gelecek yerleri tavuğa doyurmak pahasına plan ve projelerimizden, neler yapmak istediğimizden bahsettik durduk. Bilgileri kayda değer bulanları kayda değer bulduk.

Gelenlerin bir kaçıysa ilk başta ne istediğini biliyor gibi görünüyordu. Olaya "Hadi güldür!" diyerek giren bu zatlara bu istekleri karşısında üyelik talebiyle gittiğimizde makul buluyorlardı. Ama vaadimizi yerine getirdiğimiz anda bünyelerindeki yavşaklık oranı adrenalinle birleşip "ehehe kanka biz kaçtık" diyerek olay mahalinden uzaklaşmalarına neden oluyordu. Neden gittikleri konusunu açıklığa kavuştururken "tamam iyi güzel de biz ne yapacağız ki?" gibi bir cümleler kuran bu insan azmanlarının hemen yanımızdaki Enerji Kulübü'ne katılmaları da bir o kadar tahrik ediciydi. Enerji Kulübü'nde ne kadar dinamo çevirecekse bizim kulüpte de o kadar fıkra anlatıp yanındakini gıdıklayacağını söylemek istediysek de yapmadık. Edebimizle müşteri bekledik. Nihayetinde elde kalanlarla bir şeyler becerir gibi yapıp yılı devirdik. İyi oldu. Sonra da ben bunları sentez mentez derken bloga yedirdim ve sanırım blogdaki en uzun yazı oldu. Güzel oldu.

He bu arada tek dileğim oralarda bir yerlerde amacınıza uygun hareket etme çabası içinde olmanız. Yoksa ne ben çok komiğim, ne de bunlar okunmaya değer.

Sevgilerle,
Değerli Dostunuz SC-A89

Sükut

2009-08-16T20:07:00.003+03:00

Bir beste yaparsın, bunu bir başkasına dinletirsin. Tek istediğin yarattığın bu şeyi başkalarının da bilmesidir. Karşındaki ilk başta senin beste yapmana ve üstüne üstlük yaptığın besteyi çalmana şaşırır. Senden böyle bir şey beklemiyordur. Dinlemeye devam eder; "Gerçekten güzel olmuş ama..." der. Dinledikçe "ama"sız şeyler söylemeye başlar. Hayranlığının şiddeti gittikçe artmaktadır. Bir süre sonra "Sen bu işin pirisin" gibi dozajı yüksek bir cümle kurar. Şaşkınsındır. Garip bir hayranlıktır karşındakinin davranışlarına eklenen o eğreti tutum. Sözlerini, sesini, çalma şeklini sever.

Çalmaya devam edersin; aynı sözleri, aynı seslerin eşliğinde yine aynı şekilde çalar, söylersin. Karşındakinin yüzü ekşimeye başlar bir anda; sen çalmaya devam ettikçe o da somurtmaya meyleder. Kendini beğendiğini, aslında senin kim olduğunu şimdi anladığını söyler. Yine şaşkınsındır. Sende hayran olduğu şeyleri şimdi senin eksikliğin, kusurun ya da kompleksin olarak sunar sana. Ezelden beri aynı seslerle var etmişsindir halbuki sözcükleri; ellerin senindir, onlar çalar o nameleri ezelden beri.

Usanmadan çalmaya devam edersin. Artık kin kusar sana karşındaki, ucu açık cümlelerle iğrendikçe iğneler. Ama artık şaşkın değilsindir, her şeyi oluruna bırakmışsındır sadece; ömründen çalmasına izin verirsin, sen çalmaya devam edersin.

Summer Hits

2009-08-06T21:17:00.009+03:00

Üç beş kısa kaydın ardından civarda görüp özendiğim kabaca üzerinden geçme yöntemine deneysel bir giriş yapmak istedim. Adet haline getireceğimden şüpheliyim ama olsun, olağan şüpheler bunlar. Madde madde ilerliyorum, maddeyi her haliyle seviyorum.

► Sanırım blogdaki bir kaç yazının üzerinden geçen her çift göz emrinde bulunduğu beyne aynı sinyalleri yollamıştır ve yine sanırım bu sinyaller herkes tarafından idrak edilmiştir ki direkt anlatımdan ve klişeden zerre hazetmiyorum. Özne tümleç yüklem üçlüsünü askeri bir düzen içerisinde sunduğum vakit sanki karşı tarafın düşünmesini engelliyormuşum hissine kapılıyorum. Daha da önemlisi herkes tarafından kolayca idrak edilebilecek şeyler yazdığım vakit hitap etmek istediğim insanları daha zor bulacağımı düşünüyorum. O yüzden böyle.

► Klişe aslında daha derinlemesine anlatmak istediğim bir zımbırtı ama şimdilik teğet geçmek farz-ı mahal oldu. Klişeden ve onu yapandan 8/10 tiksiniyorum. Aynı cümleleri, aynı davranışları, tepkileri, işleri, yazıları, resimleri gördükçe sürü psikologluğu gözüme çok cazip geliyor. Hollywood'dan arsızca çaldığı cümleleri ağız yapısına tam olarak oturtamadan bana savuran insanın ağzına oturmaya gelesim var.

►Aynı durum yüzünden belki de çok seveceğim ama ben keşfedene kadar herkesin diline düşmüş müzik insanlarını dinlemeyi reddediyorum. İyi mi? Değil.

►Bence solisti değişen grup yalan olmuştur; isimden ekmek yeme, çorba parası kazanma çabasındadır.

►Sinirliyken istemeden de olsa kafiyeli cümleler kuran Obama olsa ciddiye almam, savaş açsa alarma geçmem.

►Özünde koala gibi adamım. Hayatta pratisyen olamam. Kafamdan geçen onlarca fikrin birini dahi tenhada kıstıramıyorum. Sadece fikirden para kazanacağım işler yapma peşindeyim zaten.

►Bluetooth'u hala aklım almıyor, değil ki wireless.

►M&M neyse de N&N'i okumak zor. Böyle dükkan ismi olmasın.

►Sanırım süper bir tez konusu buldum: Yıllarca kontörlü hat sahibi olan, demografik özellikleri denk bir grup üniversite öğrencisini faturalı hatta geçirip adaptasyon sürecini inceleyeceğim. Kendi üzerimde gerçekleştirdiğim bir günlük mini deneyin sonucu şu; mesajları hala kısaltarak yazıyorum ve babamı aramak yerine çaldırmayı tercih ediyorum. Üzerimde garip bir tedirginlik hali hakim.

►Bir erkeğin yavşaklık katsayısı karşı cinsle sanal ortamda girdiği diyalog içerisinde kullandığı gülen surat sayısıyla doğru orantılıdır.

►Facebook'ta bir çiftin ayrılık haberini beğenen insan kesinlikle açıksözlü değil kötü niyetlidir.

►Blogosferde mimi isteyenin üstlenebileceğini söyleyen yazar sazan avına mı çıkıyor gerçekten merak ediyorum.

►Yılların internet kullanıcısıyım, bir kere de aklıma sahibinden.com'a uğramak gelmedi. Zaten işin ilginci 2. el denilen olguya karşı aşırı antipati besliyorum. Karşı tarafın ürünü kullanış biçiminin zihnimdeki tasavvuru hiç hijyenik değil. Saçma. Sanki ben her sabah telefonumun ekranını öpüp güne başlıyorum. Pff..

►Garip bir düzen hastalığına yakalandım. Şimdi odanın hali baz alındığında annem bu cümleye çeşitli uzuvlarıyla gülebilir ama öyle. Kafamda sahip olduğum her şeyin bir sınırı var, durum sanal ortama kadar genişliyor. Bir sürü yere üyeyim, hepsi çocuğum gibi ama hepsinin de içeriği birbirinden tamamen bağımsız. Örneğin şu an göz gezdirdiğin alan serbest saçmalama sahası, live space daha koyu tonlarda yazılar için, twitter kapıdan merhaba deyip giden geyikler gibi, tumblr not defterinin dile gelmiş hali. Ama bu kişilik bölünmesi bile bazen az geliyor, aniden kendimi "acaba daha anlam zengini kısa cümleler için yeni bir twitter mı alsam" derken buluyorum, o an yine kendimi kaybediyorum. Sanki milyonların sevdiceğiymişim gibi, Ashton Kutcher'la aşık atıyormuşum gibi, ılık bir esinti gibi.

Evet, temel maddeleri gördük, periyodik cetvel bakımını anladık. Daha yoğun kıvamlı, lekelere dost, ev kadınlarına düşman yazılarda görüşmek üzere. Öptm.

Can Simidi

2009-08-05T21:15:00.001+03:00

Her "iyi kandiller"de bir parça "mutlu noeller" tadı alıyorum ve her seferinde çıkarken yol üzerinde uğradığımız o dükkanlardan birinden "size de bayım" demek istiyorum, "size de".

Pastoral

2009-08-04T23:53:00.003+03:00

İçinde birden fazla özne bulunan fotoğraftan kendini çıkartıp profil resmi yapan insan, seni o bozduğun kompozisyondan beter etmeden git.

Esmer Sam

2009-08-02T15:13:00.005+03:00

Reklamda ünlü kullanımı hakkında tonlarca saçma örnek verip yine bu örnekler üzerine litrelerce sulu şaka yapabilirim ama Seda Sayan'a "Daha Fazlasını İste" dedirtmeyen sektör hakkında fazla da konuşmak istemiyorum. Yine de biri nolur bana fahri kuyumcu dostumuz Mr. T'nin neden mikrodalgamtrak bi aletin reklamını yaptığını açıklasın. Bu kadar mı sıkıştın arkadaşım paraya, sıkıştın da düğününden kalan altınları bozdurmaya için bu kadar mı el vermedi? "Kefen param onlar benim" mi dedin de abandın mutfağa gövde gösterisi yapmaya? Hem koca memlekette bir sen mi kaldın mutfak aleti tavsiye edecek, hadi ettin diyelim seni bu 10 Küsür Zenci halinle hangi ev kadını dinler? Yapma dayım, etme. Şimdi Pierce Brosnan James Bond halleriyle çıkıp casus kalem tavsiye etse kim ne diyebilir; aksine ben takdir ederim ürün-ünlü korelasyonundaki yükseklikten.

Tabi bu casus kalem mevzusuna hiç girmek istemiyorum. Ergen dostlarımız sanıyorum artık kalem günleri düzenleyeceklerdir bol bol; kısırlar yenecek, çaylar içilecek, teknolojiye övgüler yağdırılacaktır. Brava.

My Life According To Marshall Bruce Mathers

2009-08-02T01:52:00.005+03:00

İş bu blog kaydını müzik sevecen yazarımız Spaceships'in istek parçasını çalmaya adamak istiyorum. Helal kesim bir mim olsun. Amin.

Male or female?
Superman

Describe yourself:
Brain Damage

How do you feel:
Crazy In Love

Describe where you currently live:
White America

If you could go anywhere, where would you go:
Yellow Brick Road

Your favorite form of transportation:
Who Knew

Your best friend is:
Rain Man

What's the weather like:
Beautiful

Favorite time of day:
3 a.m.

If your life was a TV show, what would it be called:
Same Song & Dance

What is life to you:
Deja Vu

Your fear:
Guilty Conscience

What is the best advice you have to give:
Spend Some Time

Thought for the Day:
Lose Yourself

How I would like to die:
Under The Influence

My soul's present condition:
Insane

My motto:
Sing For The Moment

Akıbeti muamma olmasın diye mimi, yaradanımın müzik kulağını esirgemediği bir diğer blog insanına havale ediyorum, alıcı ödemeli, ıJıL hanım buyursunlar.

Joker Hakkı

2009-07-31T23:32:00.002+03:00

Yakın akraba toplantılarında alkol tüketimi hariç sahip olduğum tek işlev olan "Kaç yıllıktı senin?" sorusuna verdiğim 4 cevabını kaybetmekten, bir görünüp bir kaybolan bu kan çeker insanların mezun olmadan 4 yıllık bir bölümde okuduğumu ezberlemelerinden ölesiye korkuyorum.

Grasshoppers

2009-07-31T00:49:00.005+03:00

Sabırsız bünyenin eline geçen kalemle alevlenen kaş göz çizme aşkı yüzünden saçı yerine sakalı çıkan çim adamım kariyerimdeki ilk ve son çim adam oldu. Furyaya sempatim kalmadı o andan sonra.

Bir Büyük

2009-07-28T18:09:00.003+03:00

Johnnie Walker'la karşılıklı oturup "Beraber yürüdük biz bu yollarda" söylediğimiz günleri özlüyorum.

Saat 9 Yönü

2009-07-27T23:00:00.000+03:00

Ben, her adres sorulduğunda oranın yabancısı olan adamım. İçimde hiç büyümeyen bir yavru kurt var. Ne kadar yemini suyunu aksatmamaya çalışsam da büyümedi cenabet.

Her gün gittiğim yoldan bir adım sapma ile ulaşılabilecek yerler hakkında dahi en ufak bir fikre sahip değilim; tam bir güzergah canavarıyım. Hatta tam da bu yüzden daha kısa zamanda gidebileceğim bir mesafeyi haftalarca usturuplu bir şekilde uzatmışlığım var.

6 sene kaldığım yerde şehir efsanesi gibi sürekli birileri tarafından adını duyduğum alışveriş merkezini oradan ayrıldıktan 2 sene sonra yanından otobüsle geçerken tesadüfen görmüşlüğüm de var bak ayrıca. Ama hala kendisini yakından tanıma fırsatım olmadı. Üzücü.

Cehaletin mutluluğa delalet etmediği kimi istisnai noktalar var ki bunlardan biri de bu sanırım. Çünkü tarifi sual edilen yeri elden geldiğince yakınsamaya çalışırken g.tüm başım ayrı oynadığından müthiş güvenilmez bir profil de çiziyorum, bariz.

Gidip bi' gps falan alayım, nabiim. Profile küstüm yemin ediyorum.

Radyoaktif İletişim

2009-07-26T20:51:00.003+03:00

Şimdi adını hatırlayamadığım o "gaz" reklamında masada oturan kadına "Çevreciler de buna bayılacak" dedirten reklamcılara Yuva belgeselini tavsiye edip aslında herkesin varsayılan ayarlarda çevreci olması gerektiğini, bunun sağcı, solcu gibi bir şey olmadığını kulaklarının dibine gidip bağırarak söylemek ve hazır o mesafeye kadar gelmişken kulak memelerine sert bir fiske vurmak istiyorum! Psikopat herifler.

Çarşı Bayıra Karşı

2009-07-25T22:37:00.002+03:00

Bireysel tarihimizdeki ilk Rock'n Coke'ta sıcağın etkisiyle yarı çıplak dolaştığımız festival alanında onlarca marjinal gencin arasında Hamamcılar Derneği onursal üyeleri gibi durduğumuzu fark eden bir arkadaş fotoğrafımızı çekti, akşamına iki konser arası verilen ihtiyaç molası esnasında ana sahnenin iki yanındaki ekranlarda dönüp duran slayt gösterisinde gövde gösterisi yaptık. Adeta "Konserden sonra standımıza keseye bekliyoruz arkadaşlar" havasındaydık. Grup Peştamal olarak sahnedeki yerimizi kısa süreliğine de olsa aldık. Mutluyduk.

Serbest Düşüş

2009-07-24T22:10:00.003+03:00

"Amanın da amanın kim gelmiş?"

Orgazm sonrası şirinleşen sevgili. Öeh.

Duman

2009-07-17T11:56:00.005+03:00

Tezcanlı gibi daha çıktığı ilk günlerde koşup Migros'tan aldığım, battal boy Migros poşetiyle eve getirdiğim, öpüp kokladığım, üstüne titrediğim, sonra usulca bir kenara koyduğum Rock'n Coke biletimi yumurtanın bel bölgeme temas etmesi üzerine aramaya koyuldum ve yarım saatlik bir sinir harbinin ardından çöp kovamda buldum. Böylelikle kendimden ümidi kesmem için de daha fazla kanıta ihtiyacım kalmadı. Zira 1 gün öncesinde de kapılarını kilitlediğimi unuttuğum bir aracın kontağına anahtarı taktıktan sonra açık kalan son camı da kolumu içeri sokarak kapatmış, kampın son gecesini değerli tüm eşyaları ve iletişim araçlarını da arabada bırakmak suretiyle ters yüz etmiştim.

İnsanlık namına beni 10.000 bakımına alın.

Yerli Plaka

2009-07-03T22:16:00.003+03:00

Kamyonet kasasına oturunca kendimi bir anda herkese sempatik görünüyormuşum gibi hissediyorum, garip. Sürekli arkadaki aracın sürücüsüne doğru işaret parmağımı sallayıp gülerek "Uan ne şerefsiz adamsın" diyesim geliyor; kafamdaki tasavvura göre onun da bu hareketime karşılık olarak "Ihıhıhıhı" diye bıyık altından gülmesi, olmadı camdan kafasını uzatıp "Sağa çek lan kerata" dedikten sonra "Seni bize götüreyim mi, sen bizim çocuğumuz ol" falan demesi gerekiyor.

Mesafe çok yakın, samimiyete müsait gibi, bilemiyorum; kafam karışık.

Tövbekar

2009-06-27T23:58:00.003+03:00

Bir de şu var: Ortamda İbrahim Tatlıses'in imparatorluğu mevzu bahis olduğunda "Demokratik ülkede bu ne monarşi özlemidir" der babam. King of Pop mevzusundan esti aklıma. Ama ne MJ ne İT yalnız sayılmazlar, şurada hepimize yetecek kadar kral da, kraliçe de var. Üstüne üstlük ateistler için şık tanrı seçenekleri de mevcut. Üstelik kısa bir süre için sadece 9.90.

Enivicivokke

2009-06-27T23:41:00.005+03:00

El memlekette herkesin birbirine 3. sayfa elemanıymış gibi seslenmesi çok komik geliyo. Dün, bugün üstümüz başımız MJ (50) olunca iyice fark ettim.

...

Bu arada Mike ne kadar eni vici vokke dediyse bir o kadar da veni vidi vici demiştir bence. Geldi, gördü, aldı, gitti..

Kısa Metraj

2009-06-18T22:22:00.002+03:00

Hayatım gözlerimin önünden Firefox sekmeleri olarak geçiyorsa bunun sebebi Facebook'tur, arkada kalanları zorla kakalama çabasıdır.

Mavi Kablo

2009-06-17T22:46:00.000+03:00

Hatıralardan bahsedebilecek yaştaysan zaman kavramının "E5'ten non-stop" durumunun da farkındasındır. Ortalama insan ömrünün 60-70 yıl gibi komik bir seviyede seyrettiğini de düşünürsek, pek çoğumuz 3 in 1'ini almış durumdayız zaten. Kötü.

Çeşitli yollarla nirvanaya ulaşmış insanlara rast gelme ihtimalini arttıran şu sıcak yaz başlangıcında gözüme, peşinden koştuğu balık etli yarinin gönlünü almak için izah taarruzunda bulunan bir arkadaş takıldı. Sıradan çinko karbon çiftlerin durumu hakikaten vahim. İnsan ömrünün bu dur durak bilmeyen gidişhatına da o yüzden dikkat dürtmek istedim.

Kendimi bir şekilde kenara çekip üzerine paragraflarca ahkam kesmemin geçmişime bir ihanet olacağı kimi davranış kalıpları ayık kafayla düşününce gerçekten gereksiz. Vakit yok çünkü. 60 yıl lan. Sıkıcı bir listemenin hiçbirimize faydası yok, keza anlatasım da. Ama şu "durumu netliğe kavuşturma" adına harcanan enerji bana sorarsan enerji kaynaklarının doğru kullanılması yolundaki en büyük tehdit. Tripler, yanlış anlamalar, izahlar, mesajlar, ağlamalar, yalvarmalar, şans istemeler, sekte, sekte... sekter! 40 yılım kaldı kızım! Doya doya yaşamak yerine neden sana cümleler kurmayı yeğleyeyim? Dünyanın bir noktasında her 10 saniyede bir çocuk ölürken neden ben de her 20 saniyede bir sana çağrı atacağım derdiyle ölüp ölüp dirileyim? Anam babam ölse ardından dökecek gözyaşım kalmayasıya neden sömüresin duygularımı? İsrafsın şu halinle, zararsın, ziyansın. Sixteen sene görüşmeyelim. Yorma beni.

Siz de keza yormayın kendinizi. Sıradan çinko karbon çiftler olmayın. Vakit yok. Eğlenmenize bakın. İçin, dağıtın. Arada bir bira da bana ısmarlayın. Hep beraber dağıtalım. Heybeli'de mehtaba çıkartma yapalım. Barış için, kardeşlik için.

Acık Yeşil Ekran

2009-06-17T01:53:00.000+03:00

Yanlış bilinçlenen insan çok tehlikelidir. Kişinin konu hakkında edindiği bilginin derinliği boy vermeye müsaitken ve hatta bu derinlikte sadece ayaklarını ıslatabilecekken mevzunun açılmasını fırsat bilip canhıraş bir şekilde mevzuyu kurtarmaya yeltenmesi Amerikan Rüyası dahilinde resmedilen süperkahraman profilinden çok uzak bir noktaya yol almamıza neden olur. Atma ve tutma eylemlerini üst düzey bir refleksle gerçekleştiren bu tür insanların ortama saldığı yalnış bilgi çoğu zaman kaçırılan alt yazının zihinde anlamlı bir bütün oluşturacak şekilde tamamlanmasıyla vuku bulur. Daha kötüsü doğru aldığı bilgiyi, onu nakledeceği o muhteşem fırsatı bir türlü yakalayamadığı için unutmaya başlamasıyla toplumsal bir kulaktan kulağa oyununun da başlamasını sağlar. Oyun sonunda sera gazı salınımının tek sorumluları g.tlerine sahip çıkamayıp yerli yersiz yellenen büyükbaşlar olur.

Daha kötüsü anlık bilinçlenen insandır. 3 günlük dünyada 5 dakikalık çevreci olma girişimi cam şişeleri ayrı poşete, kartonları ayrı poşete koymak ve kara üzerindeki en büyük etodur için bir parça üzülmekle sınırlıdır. Pişmanlık anlık bir duygudur çünkü ve realite her daim romantizme karşı galip gelmiştir, gelecektir de.

"Aslında"yla başlayan pek çok cümle ses tellerini titreştiren havanın boşa kullanımından başka bir şey değildir o yüzden. Kendimi bunların dışında tutmuyorum pek tabiki. Ben de her "farkındalık" yaratma amaçlı belgeselin ardından komplo teorileyle yoğrulmuş boş muhabbetlerde fikirbaz kılığına girip kuracağım bir sonraki cümlenin başlangıcı için es verilmesini bekliyorum. Onaylıyorum, onaylanıyorum, insanoğlunun yüzdelikler üzerinden dünyayı kurtarma serüveni içerisindeki yerimi sağlamlaştırmak adına ne yapmam gerekiyorsa fazlasıyla yapıyorum. Ama en azından zavallı ineklerin g.tlerini rakı sofralarında meze yapmıyorum, iffetleriyle oynamıyorum. En azından bu yüzden takdire şayan bir insanım. Kesinlikle öyleyim. Hem ben geridönüşümlü nefes alıyorum, A Sınıfı Enerjili blender kullanıyorum, az ışık kullanıp çok nutella tüketiyorum, renklilerle beyazları bir arada yıkayarak ırkçı düşünceye karşı olan tavrımı gösteriyorum. Yapıyorum hep bunları. Aslında yapmak da lazım. Bence.

Animal Planet

2009-06-02T17:05:00.003+03:00

Blogda o kadar toplu taşıma muhabbeti yaptıktan sonra "Çocuklar bazen toplu taşıma araçlarına binin, semt pazarlarına çıkın, insanları gözlemleyin" diyen hocama selam etmezsem olmaz gibi geliyor. Heh. Adam haklı aslında, türdaşlarım diye söylemiyorum bir de bizi doğal ortamımızda göreceksin, çok acayip oluyoruz.

Beyaz Diş

2009-05-31T21:29:00.003+03:00

Metrobüste, bluetoothu açık olan telefonlara "Aloha" diye mesaj göndermek gibi garip bir vakit öldürme metodu üzerinde çalışıyorum. Hoş daha kabul eden olmadı ama eylemlerim sürecek.

Benim O

2009-05-23T21:51:00.003+03:00

İki kişi arasında diğerinin sahip olduğu pahalı oyuncağı sahibinden daha iyi bilen onu daha çok hakeder çünkü o, arkadaşının elindeki şey hakkında bulduğu her şeyi okumuş, broşürlerini itinayla saklamış, gördüğü yerde hayran hayran süzmüştür. Şüphesiz ki o kıymet bilendir.

The Revolution Has Begun

2009-05-23T21:45:00.005+03:00

Bence tüm bu savaşlara, açlığa, yoksulluğa ve eşitsizliğe dur diyebilecek kişi berbere "dur" diyebilen adamdır. Bu başkaldırının mimarı bir tek o olabilir gibi geliyor. Gelip gelip gidiyor. Tam net değil yani.

...

Bu arada başlıktaki cümlenin ekmeğini ne yediler hea. Durmadan birileri bir şeyler devirmeye başladı, başladığıyla da kaldı. Devir öyle bir devir çünkü. 1000 devir. Öeh.

SansüreSansür!

2009-05-12T00:52:00.003+03:00

Ülke olarak Türkan Şoray Kanunları'na adapte olmuş durumdayız. Hiçbir kitle iletişim aracında öpüşmüyor, sevişmiyor, kötü söz etmiyor, ahlaktan ödün vermiyoruz. Bununla da kalmayıp verenleri, ödün diyorum, çeşitli şekillerde uyarıyoruz. Biz dediğime bakma tabi.

Biz aslında gecenin bir yarısı odaya aniden dalınca gördükleri karşısında psikoloji bozulmasın diye babası tarafından kapatılan televizyona bakakalmış yavrucaklarız. Görmememiz, duymamamız, okumamamız gereken şeyler var. Cıs yani. Kaka.

Ama bu ülke özgürmüş, ama bilgiye erişim herkesin hakkıymış, ama oymuş ama buymuş. Spekülasyona gerek yok. İhtiyacın kadarı Meydan Larousse'da var mı? Var. "Bip" sesini özümsedin mi? Evet. Fikir beyan etme gereksinimini yaşıtlarınla çekirdek çitlerken düzeysizce gideriyor musun? Kesinlikle. E daha ne!.

Hayatın engellensin zihinsel engelleri yüzünden kimilerinin, sen tünel faresi ol çık. Alt Gr + Q yapamazken DNS nedir öğren ama bu imkanı sana tanıyanlara sevgilerini iletme, ayıp! Halbuki bilgi çağı denilen hadise bundan ibaret. Peh.

Ya da neyse boşver en iyisi. Bilinçsizsin sen bilinçsiz kal.

7 Days

2009-05-11T22:22:00.005+03:00

"Doğum günü" dışında hiç bir özel günü sevmiyorum. Muayyen gün dahil. Ağrısı sana derdi bana düşüyor, gereksiz.

Tüm bu günler safi zarar. Çünkü bilinir ki anneler günü, "anne" son eki taşıyan her dişi varlığın aranması gereken gündür. Hepsine annelik vasıflarından dolayı dolaylı methiyeler düzülür - ki bu "kadınlar günü"nde de bir şekilde yinelenir. Bir de benim gibi birden fazla anneye ve özel gün kavramından yoksun bir zihne sahipler için akla gelen ilk anda tüm kutlamaların, şenliklerin, gösterilerin yapılması gerekir.

Öğretmenler günü başlıbaşına bir örnektir bu zararı göstermesi açısından mesela. İlkokul çağında mobilite imkanı kazanmış bünyenin pek tabiki neredeyse tüm hocalarına karşı beslediği sempati kontör olarak kendisinden, esasında aile reisinden alınır. Haftaiçine gelen günlerde durum pek de farklı değildir; zira bu kez dolma kaleme hücum edilerek yine bir şekilde işlem hacmi yaratılır.

Sevgililer günü apayrı bir mevzu. Bana kalırsa ismi doğru olarak konulmamış günlerden biri. Ben isimden, karşılıklı alınacak hediyelerden çok direkt olarak dışarıdan birinin sevgililiere hediye alması, onları araması, onlarla ilgilenmesi, sevgisini göstermesi gerektiğini anlıyorum. Ya da hiç olmadı o gün tüm parkların ve bekar evlerinin sevgililere tahsis edilmesi gerektiğini. Uvv. Bunlar güzel şeyler işte. Ama realite erkek ırkını öküz olarak itham edilecek şekle sokmada yatıyor. Kırmızı gülü aldın, aldın. Almadın morgüle kaldın.

Belki pinti kıvamı yazıyorum ama durup şunu da düşünmek lazım: Yarın bir gün "memurlar günü" diye bir şeyin icadı insanlık tarihini derinden sarstığında, sevdiğimiz devlet memurlarının hepsine "iyi ki varsın", "torpilimsin liselim", "makbuzundan mahrum kalmamak dileğiyle" tarzı mesajlar atmak zorunda kalacağız. Korkunç.

Tabi böyle atıp tutuyoruz falan ama bundan 10 yıl sonra nur topu gibi bir baba olduğumda traş takımına, parfüme boğulacağım bir babalar gününe hazırlanmışken canım evladım üzerine yıllar önce sünger çektiğim bu satırları bulursa o zaman fena. G.t olmanın değeri paha biçilemezdir, eminim. Ama almasın zaten, istemiyorum. Doğum günümü kutlasın bir tek. Doğduğum için sevinsin. "Sebebimsin" desin, "ne sandın lan şerefsiz" diyeyim.

Hımk

2009-05-08T15:17:00.000+03:00

Grip oldum, bütün tadım kaçtı. Lanet olsun duyular arası etkileşime.

Debut

2009-05-04T21:15:00.009+03:00

Yegane yazarı olarak blogda at koşturmam her ne kadar burayı kısmen hipodroma çevirse de yine de derli toplu iki kelam etmeyecek olduğum vakit saldırmamayı yeğliyorum. Kenarından köşesinden değindiğim gibi bireysellikten de uzak durma gayretindeyim. Kimse hayatımı saati saatine merak etmiyor, keza ben de kimseninkini etmiyorum. "Günün olayı" ayağına berbere gittiğimi ama berberin kapalı olduğunu ve mal gibi geri döndüğümü yazacak da değilim. Meşe odunuyla sıcak teması hakettirecek bu tür davranışlardan şiddetle uzaklaşma taraftarıyım. Pek tabiki enteresan durumları nakletmek, haber alma özgürlüğünüze katkı sağlaması açısından üzerinde durmam gereken bir konu. Gülünecek bir şey varsa hep beraber gülelim diyen tüm hocalarıma elden geldiğince layık olmaya çalışıyorum bir yerde, mevzu o.

Ama bu akşam maymun iştahıma galip gelen tek hobimden bahsetmek istiyorum. Sanırım kendisi aynı zamanda en iyi yaptığım iş: Müzik dinlemek. Şimdi uzun uzun tırtlık müessesesi hakkında konuşmak istemiyorum, fakir edebiyatının astarı yüzünden pahalı çünkü.

Profesyonel müzik dinleyicisiyim yıllardır. Kimi yerlerde denk geldiğim kadar geniş arşivlere sahip değilim, klasikleri ucundan kıyısından bilmekle beraber Metallica'ya yeni yeni ısınmaya başladım. Kimi zaman elalemin 20 tane alt dalını sıralayabileceği bir müzik türünü dinleyicileri tarafından linç edilebileceğim bambaşka adamlara atfedebiliyorum. Bana kalırsa pasta pastadır, içindekiler beni ilgilendirmez. Ama gel de kitleye anlat. Ah kitle, can kitle, bir sakin ol. Neyse. Hepsinden öte, hakikaten sabit bir tür benimseyip hayat felsefesi haline getirememiş biriyim.. ki sanırım en çok da bundan memnunum. Öteki türlü işin yoksa yaz-kış siyah giy, rapçilere küfret, o sıcakta kıçının pişmesi yetmezmiş gibi Sagopa Kajmer gibi bir adamdan da mahrum kal. Ne gerek var?

Seviyorum hacı. Elektronik olsun, downtempo olsun, metal olsun, rap olsun, grunge olsun, hepsi güzel şeyler. Hepsi ilgiye muhtaç. Ama müzikte fantaziye kesinlikle karşıyım bak. Arabeski babamın oğlu söylese dönüp bakmam, aksine gider bu yaşta başka bir aile bulurum. Evlatlık işlemleri falan bitene kadar kendilerine geldiler geldiler.. Bilemem.

Ömrüm abartıyla, gazla geçti ama şunu gönül rahatlığıyla, iç huzurla, üçüncü gözle söyleyebilirim ki müziksiz yaşayamam. Hiç olmazsa uzun süre kafamın içindekilerle idare eder, zaten bir yerden sonra da deliririm.

Çok uzadı. Posası çıkmadan bitirirken şunu da ekleyeyim. Bu müzik sevdası dahilinde ne bir film izleyebilir, ne de bir oyun oynayabilir oldum. Filmi de oyunu da dinliyorum. Bayağı. Dün Oscarlı filmi "bitse de albümünü indirsem" diyerekten harcadım, yaptım bunu. Soundtrack manyağı oldum. Tavsiye etmiyorum.. ya da ediyorum lan, ne var.

Aşağıda ele gelen, hoşa giden bir kaç parça var bambaşka yerlerden. Soundtrack hepsi. Bizzat senin için seçtim. Varsa senin de çokluortam çalarında bu tür şeyler, çekinme, yabancı sayılmayız. Ayrıca buraya kadar okuduysan bir alkış da sana gelsin. Put your hand up.

We'll Be Dead In Ten - Call of Duty 4 Modern Warfare
You're My Brother - Tropic Thunder
Rooftop Engagement - Prince of Persia Warrior Within
See You Soon? - Commandos 2 Men of Courage
Mausam & Escape - Slumdog Millionaire

God Help Us All

2009-05-03T17:05:00.008+03:00

Bazı şeylerin tasavvuru titreyip kendime gelmem için zemin hazırlasa da halen Azer Bülbül kıvamında değilim. Olamıyorum. Yumurta - g.t ilişkisi üzerine tez yazacak duruma geldim sanırım. Hayatı beşer dakikalık zaman dilimleri olarak ertelemekten, her an alarmın çalacağını bilerek uykuya dalamayan tedirgin insan moduna fit oldum. Yapacaklarımın listesini hazırlamaya harcadığım vakit, listenin yarısını yapmam için yeter de artarken hala liste yapmayanlardan 1 - 0 önde olduğum düşüncesiyle yüreğimi ferahlatabiliyorum. Cidden garip.

Sosyal medya denilen zımbırtının hayat damarlarını sömürme yolunda emin adımlarla ilerlerken sürekli, kariyer basamaklarını çeşitli şekillerde arşınlamış insanlara ve dolayısı ile bir şekilde cirriculum vitae denilen hadiseye rastlıyorum. He deseler yazabilecek ne bir tecrübem ne de bir özellğim geliyor aklıma. Ne diyebilirim? "Masabaşı iş için benden iyisini bulamazsınız zira yıllardır bilgisayar başında oturmaktan kalça bölgem hissizleşti." Oldu mu? Olmadı. Olmaz tabi. Kalifiye eleman böyle bir şey değil.

Toplantıdan sonra rakı-balık ikilisine geçiş yapabilen adama da imreniyorum mesela. İdeali o mudur emin değilim ama güneşi görünce yaşadığını fark eden kendim için bundan iyisinin Şam ve dolaylarından gönderilecek kayısı olacağı kesin.

Durum fena yani. Yüreğimin değil otomatik pilotun götürdüğü yere gidiyorum. Hani bazen aynı anda bir sürü şey taşıyorken çöp yerine anahtarları atarsın ya kovaya, sonra nedenini düşünürsün bir an, işte ben hala o nedeni düşünüyorum. Bulunduğum yere nasıl geldiğimi anlayamıyorum mesela. Şöyle bi ardıma dönüp baktığımda bayır aşağı nasıl vurdurduğuma şaşıyorum kimi zaman. Benimle bir hafta geçiren National Geographic ekibi, doğal ortama bağlılık üzerine şahane bir iş çıkartır gibi geliyor. Zira 7 günlük bir çizelgeyle bir ömür idare edebilecek bir türün en iyi temsilcilerinden oldum 20 yıllık evrimin ardından.

Öff.. Öyle işte peder. Ne diyorsun? Bugünlük bu kadar günah çıkartmak kafi bence. Senin de kafa kazan gibi olmuştur ipsizle uğursuzla uğraşmaktan. Bir ara konuşursun Tanrı'yla, affetsin diye. Neticede israf ediyoruz koskoca ömrü.

Ateş Seni Çağırıyo

2009-05-03T01:44:00.006+03:00

Cehennem azabı kabaca misafir kaldığın, tam anlamıyla hakim olamadığın ortamda sana tahsis edilen odayı gece yüksek desibelli garip sesler çıkartan ve bunun için uyarıldığı zaman ne gibi tepkiler vereceği kestirilemeyen babayla paylaşmak, uykusuzluk ve desibel arasında gidip gelmek, kaçış yolu olarak görülen telefondaki tüm parçaların da Disturbed'e ait olmasıdır.

Cümle ne derece düştü bilmiyorum ama senin toparlayabileceğinden eminim.

Türkü Türkü Türkiye

2009-04-23T00:07:00.002+03:00

Devlet terbiyeli baygın ses tonuyla "Evet değerli dinleyiciler, şimdi de Shakira'dan Hips Don't Lie adlı eseri dinleyeceğiz" diyen Trt Fm djine denk gelmiştim bir ara. Gülmekle ağlamak arasındaki o ince çizgide milisaniyelerce gezdim durdum.

Mutluluğa Kapak At

2009-04-19T17:20:00.004+03:00

Yıllar boyu ayrı uçaklarda gitme gazı verile verile ayakta tutulan Coca Cola'nın şu tarifi CNN'de açıklanacak olsa, tüm dünya o güne kilitlense, insanlar üzerine binlerce tahmin yürütse, olay taşıdığı haber değeriyle paralel sunucu tarafından "birazdan" denile denile sündürülse, en sonunda koskoca Coca Cola ceo'su "nedir sırrınız?" sorusuna sunucuya doğru kollarını açmış bir vaziyette hamle yaparak ve animeden anime şirinliğiyle sarılarak "sevgi" dese, aynı anda firmanın San Diego tesislerine hazır bulunan kameralar da üretim aşamasına dair sıcacık, içimizden o görüntüleri gösterse, herkes dumur olsa. Hatta ceo söze girip "yıllarca bizi kötülediler, Coca Cola zararlı dediler ama biz onları yine de sevdik ♥" dese. Yetmese, Pepsi yönetim kurulundan kelli felli bir amca canlı yayına telefonla katılıp "ne olur bitsin bu rekabet, bunca yıldır çektiklerimiz yetmedi mi?" diye hıçkıra hıçkıra dert yansa bir yandan. Ne güzel olur lan.

Hatebook

2009-04-15T22:18:00.010+03:00

Boş zamanlarında göğsünde mim yumuşatan dostumuz electropie "bloglardaki en nefret ettiğiniz şeyler neler?" sorusunu cevapladıktan sonra yanıbaşımıza bırakıp kaçmış. Ortada bırakacak değilim, pek tabiki alnından öpüp "helalimsin" dedikten sonra adının bundan böyle Ayşe olduğunu söyleyeceğim. Biz böyle gördük en azından. Yardırıyorum:

1. Şimdi en başta, herkesin muzdarip olduğu derdi paylaşmadan etmek olmaz. İstemim dışında ortaya dökülen repertuarlardan tiksindim. Müzik hangi sekmede, hangi sayfanın neresinde bulana kadar annemin gözyaşları içerisinde kalmasından sıkıldım. Belki de sırf bu yüzden kayda değer bir sürü blogdan oldum ya da onlar benden oldu. Peh..

2. Yerçekiminden nasibini alamamış yazar g.tü sevmiyorum. Sen kimsin, sen benim bloguma yorum yazamazsın, sende yorumcu gırtlağı yok, silerim öyle yorumu ayağı yapan arkadaşın topuklarına sıkasım geliyor.

3. Kanka muhabbetlerinden hazzetmiyorum. İçinde sürekli arkadaşlarının adı ve dolayısıyla bağlantıları geçen yazılar yazan bu teletubbie kılıklı insanların sıkı sıkı sarılma ritüelleri sonlansa o gün resmi tatil ilan edilir.

4. Gün gün, saat saat ne yaptığından haberdar olmamızı sağlayan, bunun için özellikle o günün özetini, raporunu, dökümantasyonunu çıkartan canların b.kunu çıkarttıklarını düşünmüyor değilim.

5. Farklılığın aynılaşması da apayrı bir sorun tabi. Taklitler aslını yaşatmıyor, bilakis Aslı'dan da soğumama neden oluyor. Orjinal olmayacaksak girişmeyelim, girişenlere girişelim. Ademoğlu Girişimcilik 2009

Tabi şu 5 maddeden sonra birisi de çıkıp "o zaman okuma arkadaşım" derse ne derece haklı olduğu konusunda ona övgü dolu bir konuşma yaparım, hazırladım çünkü. Bu arada helalimi güvenilir ellere teslim etmek adına Spaceships diyeyim, morahtapot diyeyim, bilog diyeyim. Suç ortağım olsun gıyabında atıp tuttuğum çevre sahibi arkadaşlar kapımı çaldığı vakit. Aloha!

Oksi Moron

2009-04-14T11:54:00.005+03:00

"Sağcı, solcu, laik, anti-laik, liberal, demokrat... Hepsi bir şekilde milliyetçilik etrafında toplanıyor" demişti sevgili hocam. Az da olsa şüpheyle yaklaşmıştım. Milliyetçilik herkesi bir araya getirebilir miydi? İstisnalar olmalıydı. Ama şimdi şu görüntüden sonra nasıl olur da inanmam. Sonuçta osmanLı topraqı oooLuumm!!

Dönence

2009-04-13T21:04:00.006+03:00

Durum bu. Garfield'a bağladım sonunda. Odanın tek penceresi de apartman boşluğuna baktığından, gecem gündüzüm birbirine girdi. Oda sınırları içerisinde sürekli tasarruflu ampulle sevişmekten oturduğum yerden jetlag oldum. G.t kadar evde meridyen farkı yarattım kendime. Vampir gibin oldum.

Zaman zaman kardeşimin odasına ani girişler yapıp çaktırmadan pencereden dışarıyı kesiyorum, diğer insanlar için de gece yaşanıyorsa acayip seviniyorum, o an topluma kazandırılmış hissediyorum kendimi. Artık küçük şeylerle mutlu olmak ne demek anladım. Vallaha da anladım.

Son olarak şunu söyleyeyim: Zaman mefhumumu kaybettim, hükümsüzdür.

Tensel Temas

2009-04-08T22:44:00.005+03:00

Lise sonda, o kafayla, bir şekilde, "tecavüz kaçınılmazsa zevk alıcaksın" sözünü Konfüçyus'un söylediğini düşünen, buna inandırılmış arkadaşımı bu düşüncesinden caydırmaya çalıştığımda ispat etmemi istemişti. Aklıma ilk gelen ve mütemadiyen en dayanaksız tez olan "oğlum o adamdan öyle şey söylemesi beklenir mi?" tümcesini umarsızca kullandığımda o, lanet olası Amerikan filmlerinden öğrendiği şu cümleyi kurmuştu:

-Neden olmasın?

Güz Gülleri

2009-04-07T21:55:00.004+03:00

Hadi itiraf edelim, hepimiz bir kez olsun "aslında kışlıkları kış sonunda, yazlıkları da yaz sonunda almak lazım" dedik ama bunu hiç yapmadık. Çünkü hiçbirimizin içinde sandalet ihtiyacını botla karşılamayı düşünen bir manyak yok.

(Dış ses, Obama):
Tanrı hepimizi korusun.

...

Bu arada gün içinde yakalayamadığım Hüseyin'ciğimi akşam banttan da olsa izledim. Arkadaş adamda zenci gırtlağı var, o ne hitabet. Ben de o tonda "change" desem en azından Alabama Valisi olurum.

Fatality

2009-04-03T20:34:00.004+03:00

Babam bir süre önce iş yaptığı, velakin ardından haber alamadığı müşterinin ardında bıraktığı tek iz olan cep telefonunu arar, telefonu açan kişinin yapılan işten haberi yoktur, babam olayı güzel bir dille anlatır, adam bir süre düşündükten sonra:

-Iıı, benim kardeşim vardı, onun işi o heralde.
-Tamam ama elimizde bu numara var, buradan da size ulaştık işte. 100 lira bir borcunuz var. Kardeşiniz ödemeyecek mi bu ücreti. Bakın ne kadar zaman geçti.
-Iıı, kardeşim, galiba ölmüş o.
-Nasıl yani? Öldü mü, galiba mı?
-Iıı, öldü. Öldü o.
-?

Tek Yol Devinim

2009-03-29T16:02:00.004+03:00

Rahmetli dedem koyu bir Ecevit hayranıydı, o kadar ki evde Atatürk portresinin hemen yanında Ecevit'inki vardı. O dönem karşıdan karşıya geçerken dahi kullanmadığım sağ ve sol kavramlarının bir parti adı içinde neyi ifade ettiğini hep merak ettim. Yine de pek kurcalamadım çünkü bir şekilde tabu olduklarını zannediyordum. Arkadaş arasında zikredilen politika kelimesi bile tedirgin bir sazan olmam için kafiydi.

Bir gün, sanırsam iş eğitimi kitabında, nasıl yapıldığı adım adım anlatılan uçurtmayı yapmak için eli bu işlere yatkın dedemden yardım istedim. El yordamından habersiz ben, her şeyi kitabına uydurma gayretiyle tüm yönergeleri adım adım takip edip ederken son maddenin kuyruğun bağlanacağı yer konusundaki muallakta bırakan cümlesiyle allak bullak olmuştum. Göz kararı yerleştirdiğimiz kuyruğun ardından dedem, benden daha hevesli bir şekilde en yakın açık alana doğru yol aldı, ben de ardından gittim. Yerçekimine karşı gelme denemelerimiz pek tabiki sonuçsuz kaldı. Yine de uçurtmanın adını hak edip etmeyeceği konusu kesinlikle umrumda değildi. Gözümün gördüğü tek şey, dedemin uçurtmayı yaparken kullandığı naylondan DSP bayrağıydı. Basbaya yaftalanmaktan korkuyor, sürekli olarak etrafa bakıyordum. Sanki bir partiye mensup olmak suçmuş, ayıpmış, uçurtmayı gören arkadaşlarımın velileri, özellikle yavuklumunki çocuklarının benimle olan ilişkilerini bitirmeleri için onlara "bundan sonra ateri yok" tehdidi savuracaklarmış gibi geliyordu. Bu zor kararda pek tabiki benden yana olmayacaklarından emin olduğum o aterisever dostları kaybetmemek adına hevesimin üzerine işeyip dedemin elinden kaptığım uçurtmayı bodrumun karanlığına yollamıştım. Hala gönülsüzüm uçurtmaya karşı, hem zaten artık yaş da geçti.

Oscar Goes To

2009-03-24T20:59:00.015+02:00

Şu andan itibaren, birileri tarafından angut olarak tasavvur edildiğimizi düşünmememiz için bence hiçbir sebep yok. Üstteki yazıyı okuyabiliyor musun?

Kadın eski cia ajanı. Adam eski mi6 ajanı. Beraber bir servet çalıyorlar.

Daha açık anlatmam gerekiyor mu, yoksa yıllardır gizemli cümlelerle çekmeye çalıştıkları potansiyel sinema izleyicilerinden ümidi kestikleri belli mi?

Bu ne ya. Hayır ben de Fransız sinemasını özümsemiş, palmiyeden portakala her şeyin altını makbuldür düsturuyla ödüle doymuş ama gişede babayı almış filmleri izleyen biri değilim ama bu ne.

Bir ihtimal olay tasarımcının "abi üste ne yazıyoruz" sorusuna karşılık olarak aldığı "filmin konusunu yazıver işte" cevabına dayanıyordur. Adam da tüm edebi yeteneğini kullanarak üç cümlede filmi anlatmıştır. Yani inşallah böyledir.

Hayır bir de alt tarafı var bunun. Orda da "kim kimi oynuyor?" yazıyor. Filmi seyretmedim ama bence Julia abla eski cia ajanını oynuyordur. Tabi tam tersi de olabilir zira film sürprizlerle dolu gibi.

Çevir Kazı Yanmasın

2009-03-24T20:34:00.007+02:00

Sevgili tezcanlı, bir an önce uluslararası arenaya açılma hevesiyle yanıp tutuşan blog yazarı, üzüm gözlü insan. Bu acelen niye? Google Translate kimi çevrelerce adeta billur oğlan muamelesi görüyorken, sendeki bu "sitemi herkes okusun diye gerekirse Google'ın tavuk çevirmesine de razıyım" halleri ne? Yapma, nolur üzme bizleri.

Şimdi diyeceksin ki yardım et o zaman, daha iyi bir tercüme öner; yapardım ama parada anlaşamadık. Koskoca Google'a "yeşili görelim" deyince bana bağ bahçe gezdirdiler. Bir hışımla yanlarından ayrılınca da baktılar arkamdan manasızca. Kodır olmuşlar ama adam olamamışlar. Yazık.

Mahalle Basıncı

2009-03-15T13:36:00.005+02:00

Güzel bir buluşmadan ve içilen 2-3 bardak biradan sonra gece yarısına doğru eve dönüş sırasında böbreklerde oluşan baskıyla uzayan yolun tek suçlusu olarak her yere dikilen binaları, asfalt yolları, ağaçsızlığı görmek; sarfedilen tek cümlenin "lanet olsun modern insanlığa" olması.

Beyin Jimnastiği

2009-03-12T23:01:00.006+02:00

Ben dört dörtlük hatta dört dört ikilik bir "90 dakikalık maçın 3 saat yorumu mu olur" adamıyım. Kesinlikle. Bana kalırsa futbol yorumculuğu müessesesi lağvedilmeli. Benim vaka-i hayriye tanımım budur. Çünkü münasebete girilmiş kıç bölgesinin davası olmaz, olmamalı. En azından bu kadar uzun.

Tabi dert bununla bitmiyor. Bir de ömrüm boyunca varlık amaçlarını idrak edeceğimi sanmadığım günlük futbol gazeteleri var. Sabahları karşılaştığım okur-yazar kitlenin %50'sinden fazlasını bu gazetelerin tüketicileri oluşturuyor. Uzun süreli gözlemlerime dayanarak söylüyorum ki hiçbirinin kulüp yöneticiliği, antrenörlük veya aktif futbolculukla uzaktan yakından alakası yok. O zaman nedir arkadaşım seni her gün Beşiktaş'ın ne yaptığını adım adım takip etmeye iten o mistik güç. Çıkılacak maçların 3 puanı almak için olduğunu, hedefin şampiyonluk olduğunu, teknik direktörün takımına güvendiğini, spekülasyonların asılsız olduğunu hala idrak edemedin mi? Daha kaç kez okuman gerek, daha kaç gün harap edeceksin kendini takımın o gün düz koşu yapmakla yetindiğini okuyarak? Nolur kendine gel, yüzüne bir su vur, nefes egzersizlerine ağırlık ver, insanlığa geri dön, toplumla kucaklaş. Hepiniz kucaklaşın.

O değil de şimdi bir de ne çıktı biliyor musun? Fenerbahçe Gazetesi. Oha. Ben daha konuşmam.

Sen Türkiye'sin, Büyük Hisset!

2009-03-12T21:19:00.006+02:00

Bu yerel seçim denilen şey çok acayip. Özellikle bu sene bambaşka. Olaya gel; bugün metrobüste dağıtılan el ilanlarını mütakip "belediye başkan adayımız sizi selamlıyor" diyen bi adam geçti önümden. Sonrasında da hakikaten "nasılsınız, keyfiniz nasıl" şeklindeki basit cümleleri kolaylıkla kurabildiği anlaşılan aday geldi. Yuh. Kapı kapı dolaşmak insanı kesmeyince demek ki soluğu metrobüslerde, tramvaylarda, feribotlarda veya artık muhitte toplu taşımayı sağlayan hangi araç varsa onda almak mübah hale gelmiş. Resmen trende damla sakızı satan adam kafasıyla bana adaylık sıfatından dem vurmaya çalışıyor. Resmen "abilerim, ablalarım" diyecek kıvama gelmiş. Olmuş resmen adam. Şimdi yarın öbür gün Kılıçdaroğlu elinde dosyalarla yolumu kesmeye çalışırsa, "hacı bak görüyo musun nası çalıyorlar" derse zerre şaşırmam. He ama durur dinler miyim, sanmam. "Ben seni ararım sonra aga" der, devam ederim. Kendimden biliyorum.

Bir de bak ne geldi aklıma bu seçim mevzusunda. Büyükşehir, belediye falan tamam ama "gelin birlikte çalışalım", "daha güzel günlere", "hizmet demek biz demek" diye deli danalar gibi sağa sola afiş asan muhtar adaylarını anlamamı kimse beklemesin. Kimse o adamdan değişim de beklemesin. Bence birileri acilen bu görev adamlarına muhtarın çapını insani bir dille, anlayacakları sayıda tekrar ederek anlatmalı. En olmadı bir kaç güçlü, kuvvetli, bu işe gönül vermiş arkadaş bacaklarından tutmak suretiyle bu amcaları baş aşağı sallamalı, beyinlerine kan nüfuz etmesini sağlamalılar. Çünkü belli ki kafa başka yerde, olay özümsenmemiş.

Mahsun Mahruki

2009-03-11T23:17:00.005+02:00

Bazen düşünüyorum da şu karlı dağların tepelerinde yaşayan bilge adamlardan birini bulsam. Hayatın sırrını sorsam ona. Koskoca bilge adam sakalından utanmayıp "iki kişinin bildiği sır değildir" geyiği yapsa bana. Onca yoldan sonra. Delirsem. Orda o adamın yaşına, mevkisine, maaşına bakmayıp akıllara ziyan, muhteşem bir dayak atsam. Ya da vazgeçtim. Zaten soğuktan donmuş çıplak ete ince ince şaplaklar atsam da adamı hayatından bezdirsem. Çocuk döver gibi. Komşunun camını kırmış gibi. Sonra hakikaten söylese hayatın sırrını. Aslında biliyor olsam. Tüm bu ambiyans boşa sarfedilmiş bir eforun nihayetinde gerçekleşmiş olsa. Üzülsem. Sonra saf gibi sevinsem tekrardan "ben biliyodum zaten oğlum" diyerek. Sümüklerimi çeke çeke Mona Lisa gülüşüyle insem tekrar aşağıya. Adamın g.tü açık unutsam orda. Dönsem tekrar. Hevesimi almak için iki tane daha vursam da kaçsam. Bilge g.tü sonuçta. İnsan her gün görmüyor yolda. Neyse işte olsa tüm bunlar. Olur mu olur.

Küsürat

2009-03-08T20:29:00.004+02:00

Cehaletimin farkındaydım ama bugün dibine vurmuş olduğumu kavradım. Ne kilomu, ne boyumu, ne de ayakkabı numaramı biliyorum. İnsan kendisi hakkında tahmin yürütür mü ya? Kendimden bihaberim.

Beri Bak

2009-03-08T15:12:00.010+02:00

Sevgili sen, bugün burada bulunmanın çok ulvi bir amacı var. Biraz sonra açıklayacağım şeyleri öğrenmek isteyip istemediğini bir kez olsun düşünmeni ve bir karar vermeni istiyorum. Bana joker hakkı geyiği yapmassan sevinirim. Ciddi ol biraz, terbiyesiz adam! Burada senin geleceğinden bahsediyoruz. Anan baban bu kadar ilgilenmiyor seninle. İnsanın asabını bozuyorsun. Evet, sevgili sen; ne diyorsun? İyi, girişiyorum o zaman.

Kuru üzüm gözlüm, bu travmayı yaşamanı yüreğim kaldırmıyor ama sen istedin: bizler gerçeğiz! Baya bildiğin. Ben, arkadaşın Göktuğ, onun hangi algoritmayla yürüttüğünü anlayamadığım mantık ilişkisine yardım ve yataklık eden sevgilisi Jülide, pis yediliden pis yediliye gördüğün bilumum kıllı organizma, hepsi gerçek. Evet yolda gördüklerin falan da. Evet, evet Mustafa Topaloğlu da.

Ağır geliyor biliyorum ama bizler de farklı zaman dilimlerinde yer küreye iniş yapan ziyaretçileriz bir yerde. İhtiyaçlar hiyerarşisinin öngördüğü her şeyden tatma şerefine nail olmak için topuklarımız g.tümüze vurasıya koşuşturuyoruz evet. Yiyip içiyoruz, aynı yere gidip Solo'yu buluyoruz, sonrasındaki o rahatlama hissiyle kafamızı sağa yatırıp beyaz çekmişten beter uçuyoruz. Yani senin anlayacağın, senin yanında olmadığımız zamanlarda da oksijen tüketiminden geri kalmıyoruz.

Bugüne kadar sabretme gayretinde bulundum ama ne zamanki Truman Show'un dibine vurdun, artık orda durma zamanı geldi. Sevgili sen, ne olur artık minimal promil seviyelerinde gezindiğin bir sırada anlattığım derdimi, misal baş ağrısı, "Ben içtim abi, sana noluyo?" diyerek baltalamaya ve beni elimine etmeye çalışma. Yoksa o depozitolu şişeleri bakkala geri götürmektense daha yaratıcı ve hazcı şekillerde kullanmana bizzat yardımcı olacağım. Bana bunu yaptırma, ne olur beni bu raddeye getirme, elimi şeye bulama, şeye, ıı.. Neyse..

Kayısı kurusu dostum. Kısa kesmek istiyorum, umarım bir şeylerin farkına az da olsa varmışsındır. Söylediklerimi kanıtlamam için sana minik bir tavsiye, çimdik her zaman işe yarar. Göktuğ'a ama, bana değil. Tensel temas sevmiyorum, biliyorsun.

Uv

2009-03-04T00:19:00.005+02:00

Hanım, gelince titret.

Yatakta anca bu kadar cool olunabilir. Bence.

Call 911

2009-03-01T23:25:00.001+02:00

Manki depresif ruh halimin tek sebebi ayarı bozulmuş şofbendir, kayıtlara geçsin.

Rollin' Goin'

2009-02-27T22:46:00.012+02:00

Antropoloji diye bir şey var, insanla uğraşıyor. Bu esmer, bu kumral, bu Michael Jackson, bunu da Allah yaratmış demeden herkesle tek tek ilgileniyor sağolsun. Gıpta ediyorum mütemadiyen.

Nerden çıktı peki bu? Hans, Nigel derken aklıma geldi. Baktığında onlar da insan. Tabi bakış açısı da önemli ama, yine de çok farklı bir yöne çekemezsin istesen de. İnsan yani. Evrimdaşlarımız bir yerde. Onlar da sudan çıkmış balık gibi. Ama ne Hans Nigel'a, ne Nigel bana, ne de ben tüpçüye benziyorum. Şükürler olsun.

Bunun temel nedeni çeşitlilik. Bu çeşitlilik kolay idrak edilemediğinden gruplara bölme ve bu bağlamda genel özelliklerle tanımlama gibi pratik şeyler var, var bunların hepsi. Yine de bana sorarsan hiçbirini ayıramam, hepsi evladım gibi.

O değil de, insan deyince aklıma geldi. Dikkat olmuşsundur, Türk tipi diye bir şey var. Adamın biri ekran karşısında çeşitli beyanatlarda bulunurken aklımızdan geçen, kimi zaman dile getirdiğimiz bir şey bu. Firari olduğu dönemlerde mikrofon uzattığı insanlarla çeşitli atraksiyonlara giren Acunboy yakalıyordu böyle insanları. Kimisi gerçekten de Türk çıkıyordu, hacı naber diyodu Acın'a.

Şimdi benim üzerine ahkam kesmek istediğim mevzu, yaban ellerde birbirlerinden habersiz kraliyet ingilizcesi (ya da başka herhangi bir dil, elfçe de olur misal) parçalayan insanların özünü fark etmek üzerine; yani en basitinden bireyin Türk olduğu nasıl anlaşılır?

Tek bir şey söyleyeceğim bu konuda: He?

İşte bu kelime, bana sorarsan ormanda 10, şehirde 8 Türk gücündedir. Tek bir "he" bireyi Asya'nın ortalarına kadar götürür.

I think you got the whole idea, he?

diyen adama "he aslanım, he canım, kaptım" demek gerekir. Ardından en yakın dürümcüye gidilebilir. Ama dersen ki Mel Gibson he demez mi hiç, der, o zaman o da bir iskenderi hak eder bence. Dünya Türk olsun.

Let The Music Play

2009-02-23T00:10:00.001+02:00

Give it to me, give it to me. Nedir bu ecnebinin isteyip de alamadığı çok merak ediyorum.

İhtiyaç Molası

2009-02-21T22:03:00.003+02:00

Türk'ün akıl yürütme yöntemlerinden en bilinen ikisi kaçmak ve s.çmak. Koşarken teneffüs edilen oksijen miktarındaki sıçramanın zihin açıcı yönünü küresel düşünmek gerekir gibi geliyor. Yani bana sorarsan bir Hans olsun, Nigel olsun, koşarken, özellikle de g.tü kurtarma amaçlı koşarken gayet parlak fikirler bulabilirler. Benim takıldığım husus, ayakyolu mevzusu.

Düz mantıkla olayın, içerisinde uzun zaman geçirilen bu kapalı ortamın artan sıkıntı yoğunluğuna bağlı olarak düşünmeye sevkedici bir yönü olduğuyla açıklanması bekleniyor. Cümleyi tekrar okuman için 5 saniye es veriyorum. Fakat bence durum bambaşka. Bizim aklımız fikrimiz orada. Tuvalet bizim için bir ihtiyaç değil bir düşünce biçimi. Gereken sadece telefonda dizi izleme, 10 mt.lik alanda kullanılabilen bluetooth kulaklık, elektronik sudoku gibi anahtar kelime öbekleri.

Düşünsene tuvalette müzik dinliyorsun, ehe mehe..

diyen kaç kişiye rastladık şu güne kadar ya da aynı cümleyi biz kaç kez geçirdik aklımızdan. Hı?

Burun kıvırma bana, yemezler. Senin de aklından çıkmıyor biliyorum. Düşünsene oğlum, tuvalette How I Met Your Mother keyfi, ha? Süper. Konsantrasyon kaybı olabilir tabi, uzmanlar uyarmadı deme sonra.

Muz Orta

2009-02-20T15:45:00.001+02:00

Şu kısa ömrümde öğrendim ki (bakınız hayattan nasıl da ders alıyorum, sömürüyorum hayatı adeta, umarsızca) uçlarda yaşamak en güzeli. Şimdi beni yalnış anlama, hadi hepimiz adrenalin komasına girelim demiyorum, bu değil çünkü uçlarda yaşamak. Biliyorsun ki boklu değnek metaforunun da öngördüğü gibi iki uç var her zaman. Müthiş sakin bir ömür geçirmek de pek tabiki bir uçtur. Nasıl ki her gününü bir insanın ömür boyu yapacağı aktiviteleri bir kerede yaparak geçiren tipler var; ölüm döşeğinde hayatı gözlerinin önünden kısa film şeridi, hatta reklam kuşağı olarak geçecek insanlar da var. Her ikisi de tercihim.

Ben kendimi bildim bileli orta yola baş koydum. Tavsiye etmiyorum, aklında bulunsun. Söz gümüş, sükut altın, cehalet mutluluktur. Bu basit kura göre yaşadığın vakit sırtın yere gelmez. Ama gel gör ki ortada durmak bilmektir. Ortada olan insan görür, hem kendinden aşağıdakilerin hem de kendinden yukarıdakilerin farkındadır. Ama ne aşağıdakilere yardım edebilecek durumdadır, ne de yukarıya bakmaktan tutulan boynunu iyileştirebilecek durumda. İstekleri sınırları aşmakla aşmamak arasındadır, çünkü erişilebilecek şeylerin farkında ama erişemeyeceğinin de bilincindedir. Mide özsuyu salgılamayı bile unutan insan Analog Controller sevdasına kapılamaz, çünkü büyük ihtimalle onu bilmiyordur ya da aklında tutacak kadar uzun süre görmemiştir. Keza bol bulduğu yağı g.tüne süren adamın da ekmek bulmak gibi bir derdi yoktur, o ekmek seçmenin derdindedir, büyük ihtimalle de francalada karar kılar. İkisi de birbirinden habersizdir. Birbirinin farkında değildir. Aslında ikisi de kendileri ve kendi çevreleri dışında pek fazla şeyi bilmezler. Biz ortadakilerse sırasıyla önce bizden kötü durumdakilere sonra da kendimize üzülürüz, en sonunda da üstümüzdekilere fair playe aykırı sözler söyleriz içimizden.

O değil de aklıma geldi, senin üstünde ne var şu an?

...

İşbu yazıyı siklamen için saçmalamıştım ama burada da bulunsun istedim. Kısmen ciddi, kısmen uzun oldu, olsun aklımda dolanıp duranı anlattı, kafi.

Aferin

2009-02-19T21:44:00.002+02:00

Acayip canım sıkılıyor, o kadar ki artık sıkıntıdan bünyeyle oynamaya başladım. Salıyorum kendimi soğuk kış günleri ortama savunmasızca, yiyorum soğuğu, yiyorum rüzgarı; tam hasta olacakken bu sefer de veriyorum kendimi atkıya, monta. Hop düzeliyorum. Antikor manyağı oldum şerefsizim.

Günün Gazı

2009-02-16T20:47:00.001+02:00

Ev kadınlığı, çalışan erkeğin sponsorluğunda gerçekleştirilen bir aktivitedir.

Saçma Lama

2009-02-14T00:06:00.005+02:00

Aman absürt zaten, bir özür cümlesi olamaz, ne olur bu konuda anlaşalım, lütfen.

Yer çekimi kuvvetiyle paralel olarak düşen gerçekliğe zerre kelam etmem, zira sırf bu korelasyonla evine ekmek götüren bir sürü insan evladı var. Beni kıl eden mevzu olay örgüsündeki mantık hataları. "Ama nasıl? Hani bunlar bir önceki yoldan sağa sapmışlardı. Bu kadar kısa zamanda burada olamazlar." dediğim vakit bana filmin ya da her ne görsel, işitsel haltsa onun özünde zaten gerçeküstülükten ibaret olduğunu ve bunları takmamam gerektiğini söyleyen kişi benimle tanış olmasın, olmuşsa da olmazdan gelsin.

Canparem o zaman hepimiz oturalım ve muhteviyatı fizik kanunlarını hiçe sayan bir film senaryosu tasarlayalım, çalakalem yazalım, herkesin eli herkesin arka sağ cebinde olsun, mantıktan tasarruf edelim, sorana da "abi zaten bu absürt film yea" diyerekten bize yavşaklıkta mertebe atlatacak bir gövde gösterisi sunalım. Oldu mu? E oldu tabi, nasılsa blog absürt.

Konunun bir de reklamcılık kısmısı var, orada da mantık tasarrufu dediğim şey, slogan s.çmaktan tahriş reklamcı poposunun doruk noktasını temsil ediyor. Ha bak ben yine abartıya karşı değilim, saçmalamaya karşıyım. En süper benim, en kriptonlu benim dersen, kızmam. Ama "biz öğrenmeyi öğretiyoruz" dediğin an seninle ilişiğimi keserim, kesmeliyim. Ne demek hacı öğrenmeyi öğretmek? Nedir bu ilgi çekme pahasına saçmalama, zaten karneyle dağıtılan aklı insanları çözemeyecekleri bir şey için kullanmaya zorlama?

Öğrenmeyi öğretmen için karşındaki sürünün herhangi bir konuyu kavrayabilmesi adına gereken güncellemeleri içeren son sürüme sahip olması gerekiyor... ki zaten senin de yapmak istediğin onları bu sürüme yükseltmek. Ee? Noldu şimdi?

Olmadı. Boşver zaten yazı absürt oldu.

Seni Seçtim

2009-02-08T16:52:00.007+02:00

Sinvegur'un pokémon mevzusu hakkındaki yazısını okuyunca aklıma gelen ve halihazırda yorumların altına da yazdığım minimal anıyı buraya da aktarmak istedim ve ne oldu, tabiki aktardım:

Eydieselin zincirlerini kırmama müteakip harddiskte derin uykuya yatacak ve sanırım daha yıllar boyunca izlemeyeceğim bir sürü filmi indirmeye koyuldum. Tabi şimdi bunları böyle yazıyorum ama her bir kelimenin korsanla mücadele timi tarafından aleyhimde delil olarak kullanılacağı günleri gözardı ederek yazıyorum; korsan indirmeyelim, korsan kaka. Neyse bu şuursuz indirme sürecinin bir yerinde olayı özümseyemediği çok açık bir arkadaşın kendini pikachu zannederek uçmaya çalışması sonucu -ki zaten bu eylemi gerçekleştirebilmek için uçmuş olmak gerek- aramızdan ayrılan Pokémon'un filmlerini de indirmeye karar verdim. Tabi elin asyalısı ben ilk filmi izlediğimden beri boş durmamış, boyuna film yapmış, durmadan ekmeğini yemiş konseptin. Ben de bari şimdilik ikincisiyle üçüncüsünü indireyim, o kadar görmemişlik etmeyeyim dedim kendimce, velhasıl indirdim. Tabi ne oldu, vakit bulamadım izlemeye.

Neyse geçen bayram arkadaşımı ziyarete gittiğimde bu film yığınını da bir kaç dvdye sıkıştırıp sus payı olarak yanımda götürdüm. O akşam ikinci filmi açıp izlemeye başladık. Bir sahnede Misty bacı, Ash oğlanı bir kızdan kıskanıyordu. Arkadaşın yorumu Pokémon'un bizim için bir sona ulaştığını fark etmemi sağladı:

-Aptallar işte, halbuki threesome diye bir olgu var.

Sonrasında tabiki mevzu koca Pokémon diyarındaki bunca insanın hepsinin vejeteryan olup olmadığına, ne eti yediklerine, pokémon derilerini nereye bağışladıklarına kadar gitti. Galiba ciddi ciddi biz büyüdük ve kirlendi dünya.

Duygusal bağladım yalnız. Pokémonlar ölmesin.

Aptal Kutusu

2009-02-07T00:41:00.004+02:00

Can sıkıntısından evde kare bulmaca hazırlayıp gazetelere yollayan insanlar var, farkındasın di mi? Senin benim gibi insanlar, yani tam senin gibi değil de.

Nasıl bir sıkıntı halidir arkadaş bu, yani insanı çözmekten bile bıkacak hale getirip aktif rol üstlenmesini sağlamak. Sağlıklı bir insan evladı evde bulmaca hazırlar mı, yukarıdan aşağıya üç harfi bir meyve arar mı, bence aramamalı.

Aslında bana kalırsa bulmaca denilen zımbırtı ya gözden geçirilip genişletilmiş ikinci baskı ayağıyla ortama salınmalı ya da ebediyen tedavülden kaldırılmalı. Bir nesil eski bir mısır tanrısının peşinde helak oldu, kuzu sesine me diyen koyunlara döndü, Muş'un en ücra köşesindeki ilçeyi bile bilir hale geldi.

Hep o Ercan'ın yüzünden. Ateşböcüü. Adam en son Kiler'in dergilerinde soldan sağa altı harfli bir bebek bezi markası soruyordu. Oha. Katalog mantığıyla bulmaca mı hazırlanır lan?.. Girişte, sağda üçüncü soğutucudaki gazlı içecek markasının Trakya bölge bayii. Al..

Konuya nüfuz etmeye nüfuzum el vermiyor ama soldan sağa bir kaç harfli bi' mevzu daha takılıyo aklıma. Sayın Böcük bu işe nasıl başladı?. Yani nereden öğrenilir bulmaca hazırlama? Nasıl bir meslektir bu? Zira kendisi ötecek yegane borunun sahibi konu hakkında. Yani ne bileyim, mesleği sorulduğunda, bulmaca hazırlayıcısı gibi bir cevap mı veriyor; verince "abi o erler neydi ya, ben hep unutuyorum" gibisinden bir kontra atağa maruz kalıyor mu? Merak içerisindeyim.

Bulmaca sözlüğü diye bir şey var mesela.

Malatya'nın bir ilçesi: Doğanşehir.

-O kadar mı? Başka yok mu?
-Yok abi, çıkarsa o çıkar. Olsun olsun en fazla Arguvan.

Bu Kuluncak'a karşı yürütülen psikolojik bir savaştır. Bence Kuluncaklıların bu duruma karşı birleşmesi ve olay yerine intikal etmesi şart. Ne demek çıkmaz. Çıkacak.

Bulmaca kitlelerin afyonudur. Eğitim sistemindeki yozlaşma hikaye. Misal Ra'dan başka Mısırlı bilen var mı? Ben bi' de Tutankamon'u tanıyorum ama pek iyi tanımıyorum, iyi konuşmuyorlar arkasından.

Paradoksana Takarım

2009-02-06T09:18:00.005+02:00

-Sana bilmediğin bir şey söyleyemem.
-Peki ben 5 saniye öncesine kadar bana bilmediğim bir şey söyleyemeyeceğini bilmiyorsam?
-...
-...
-Gideyim ben.

Zeki Ama Çalışmıyo

2009-02-02T00:42:00.005+02:00

Çabuk elden kefeni yırtma yöntemi olarak internet kafe açan adamların büyük bir kısmı dikiş tutturamadığı okuldan terk-i diyar eylediği için bu işe atılırken, bir yandan da camlarına "tez yazılır" ibaresi koyuyorlar ya, vay canısı.. 10 üzerinden 10'luk şahane bi' çelişki.

Hangi ucundan tutarsan elinde kalıyor. Desen ki bu iş "ödev hazırlanır" kıvamında, wikipedia tabanlı, google destekli, 12 punto, times new roman bi' iş, e o zaman kim takar Yalova üst düzey yöneticisini..

Ha, ciddi ciddi yazabilecek olsa, o vakit kendini ilme, irfana vakfetmek yerine neden akınsofta talim? "Tez" yazmak kolay, tez yazmak zor. Artı, kaç tane tez yazabilirsin ki en fazla, bi' insan kaç tez öne sürebilir, ne kadar kazanabilir sürümden. Peh.

Pandalar Çılgınca Sevişebilsinler Diye

2009-01-28T11:03:00.006+02:00

Evde bir şeyleri kırıp dökmemle ebeveyn denetimine tabi olmam arasında geçen sürede ya da ödev yapmadığım zamanlarda okula varana kadar yolda bulduğum bahanelerin yarısını albeni yemek için bulsaydım, açık söylüyorum, nah bulurdunuz piyasada albeniyi. Ama tabi bu tamamen bahane fazlalığından diyemem, biraz da beyindeki glikozun azalmasından.

Memento

2009-01-26T22:02:00.003+02:00

Bloknot

2009-01-24T21:24:00.004+02:00

Ömrüm boyunca dersleri takmayan adamla tek taraflı saçma bi' mücadele içinde oldum. Ortaokulda ben çantayla gelirken, o defterle geldi; lisede ben defterle gelirken, o sadece kalemle geldi; üniversitede ben kalemle geldiğimde, adam şu an ismini zikretmek istemediğim uzuvlarını sallaya sallaya geldi. Helal olsun.. Ben artık pes etmiş durumdayım, tabi o bu konudan habersiz olduğu için zafer sarhoşluğu konusunda promil eksikliği çekiyo.

İETETE

2009-01-23T17:50:00.001+02:00

Koridor tarafına oturup inadına cam kenarını boş bırakan toplu taşıma katılımcılarını toplama kampı. Kulağa sadistçe geliyor. O zaman tamam..

Küçük Ama Sevimli

2009-01-20T20:53:00.003+02:00

Avrupa'dan geri kalma hususunda hepsinden öte benim aklıma minyatür geliyor. Bir kere isimden kaybediyo, minyatür. Adam geniş düşünmekten habersiz. Oysa Leonardo öyle mi? Herife kilise teslim ediyolar, elinde kuru boyası, annesinin komşuya gitmesini fırsat bilen çocuk sevinciyle duvar boyuyo. Bence minyatür bir toplumun en büyük düşmanıdır. Demişti dersin.

Presteyşin

2009-01-18T14:20:00.002+02:00

Elsidi monitörlü bilgisayar yazan adama gülüyoruz ya, peki kreatif direktör? Bence ilk abinin hakkını yiyorlar, çok pis hem de..

Hep Hesaplı Hem Yımışak

2009-01-17T22:15:00.006+02:00

Kim olursak olalım hep aynı yere gireriz, elimizi uzattığımızda hep soloyu buluruz.

Solo'nun "inkar etme, sen de s.çıyosun" alt metinli reklamı.

Aslında olaya iki açıdan bakmak lazım. "Kim olursak olalım" mevzusu, hakikaten de yıllardır genç yaşlı demeden nice insanevladının aklını kurcalayan "acaba J.Lo da s.çıyo mu, kalkıp da şaheserine şöyle bakıyo mu, içinden "vay babanın kemiğine, napmışsın kız sen" diyo mu sorularına cevap olur nitelikte. Bu minvalde kanayan yaraya basılan parmağın hakkını vermek lazım bence.

İkinci nokta, şu "kim olursak olalım hep aynı yere gireriz" cümlesindeki "kim olursan ol gideceğin yer aynı" tınısı. Şimdi ben bu reklamı, her canlı bir gün ölümü tadacaktır havasında beynime kazıyınca, bahsi geçen nesneyle her karşılaştığımda içime ahiret inancı düşecek ya, işte bu cidden acayip. Artık bu saatten sonra sen o tuvalet kağıdına istediğin kadar kaçak kat çık, istediğin kadar hızlı çöz suda, benim için faydasız.

Bence böyle yani. İki nokta.

Alacanostalji Kuşağı

2009-01-17T00:22:00.003+02:00

O değil de, teknik imkansızlıktan bilgisayar dersinde hocanın mayın tarlasını tahtaya çizmesi, şimdi düşününce ölesiye mutlu ediyo beni. Tabi baktığında o zaman da mutluydum, ama bilinçsizdim. Bilinç kazandım, g.tümü avuçladım.

Çocukluğa dönme arzusu hakikaten de içten yanmalı her insanı harekete geçirebilecek itici bi' güç. Şahsi kanaatimden önizleme yapmam gerekirse, yaparım; "Ben dondurma yemiyim, yarın şiir okiycam, bi' şey olmasın" deu yalandan attığım havaların kokusu hiç bi' oda spreyinde yok. Enflasyondan bihaber olmayı özledim sanırım az biraz; ne bileyim dandik manilerle bezeli, kısım kısım adımın geçtiği o aşk mektubuna cevap yazarken odaya velimin dalmaması için kapı önüne tüplü soba koymayı falan özledim. Beni Tuttu Frutti dediğimi hocaya söylemekle tehdit eden kızın peşinden, "dur o bi dondurma çeşidi" yakarışlarıyla koşmayı falan da özlemiş olabilirim, tam bilemiyorum.

Dondurma ama lan, valla bak. Söylemeyin olm hocaya.

Anlıyorum Ama Konuşamıyorum

2009-01-16T22:50:00.007+02:00

Şimdi bence filoloji dediğimiz zımbırtının asıl ilgilenmesi gereken şey ergen kitleye yeni katılan elemana söylenen;

Ya Ayşe, şimdi sen her söylediğimizi anlayamayabilirsin, pıhıhıhıh.. Bizim aramızda artık özel dil gibi bişi vaa..

kelimeler bütününde kastedilen bu dilin araştırılması. Kız bacak kadar boyuyla (referans noktamız Naomi Campbell olsun) kültürel etkileşimde basamak atlıyo, sen hala diller arası bağlantı, "dil dile değmeden dil öğrenilmez hacı" geyiğindesin. Peh!..

Tabi öte yandan maziye dönüp baktığımda, hala mantıklı bi neden bulamadığım ve evrilememe yorduğum, harfleri deforme edip şifreli yazılar yazma ve bu yazıları yakın tayfaya okutma gibi bir dizi angut harekete teşebbüs etmiş olmam, benim de Türk filologlarına emanet edilmem gerektiğini gösterir nitelikte. Vay canısı.. İyi kurtulmuşuz ha..

Turn Around

2009-01-10T23:07:00.003+02:00

Her kafadan bi kaç farklı tonda ses çıkıyo ya şu beslenme mevsuzunda, hani tavuk dönerin muhteviyatıyla ilgili türlü spekülasyonlar var; yok efendim leylek mi pelikan mı penguen mi belli değil falan. Bu minvalde bir tek şeyi düstur edindim: What doesn't kill you, makes you stronger. Hah!.. Neymiş yani? Ölene kadar mokoko.

Merak Etme Seni Duyamazlar

2009-01-10T00:07:00.000+02:00

Kişisel müzik devrimini sindirmeye çalışan bi' toplum olarak herhangi bir aygıta -cep telefonu, tost makinesi fark etmez- entegre edilmiş mp3 çalma özelliğine olan zaafımız inanılmaz düzeylere ulaştı şu son bir iki yılda.. Kendi hayatına fon müziği koymak isteyen her birey abandı ha abandı kulaklıklara. İlk başlarda sadece gençliğe hatiplik eden bu olay, vakit geçtikçe toprakla göz göze gelen insanların bile kulaklarına küpe olmaya başladı. Genç, yaşlı, öğrenci, öğretmen, dalgıç, astronot derken bir sosyalleşme aracı olarak karşı cinse çarpıp özür dileme mevzusu da toz duman oldu. Ama konu o değil.

Bu her bireye bir soundtrack ortamında artık kimse kimseyi duymadığı için, özellikle toplu taşıma araçlarında, bende ağız dolusu bir küfür savurma isteği hasıl oldu, oluyor. Bi' gün bi' çılgınlık yapmaktan ölesiye korkuyorum. Durum bu. Nokta.

Ne Yazılmışsa O

2009-01-09T21:36:00.000+02:00

Biri de çıkıp alınyazısını okeyde yandan atılan taşla ortadan çekilecek taşın aynı olmasının kaçınılmazlığı olarak açıklasaydı şimdiye farklı bi dünya görüşüne sahiptim belki. Ha ben söyleyince tırt geldi, olmadı o yüzden..

Emo vs. Memo

2008-12-27T15:38:00.001+02:00

"Zaman her şeyin ilacıdır" geyiğinin doğruluğunu gözlerimin önüne seren ve beni evrime daha bir fazla inandıran Facebook'a teşekkürü bir borç bilirim. Zira borç yiğidin kamçısıdır ve ben mazoşistim.

Çok değil, bundan 5-6 sene geriye dönüp baktığımda, ilerideki hal ve hareketlerini "potansiyel delikanlı, kabadayı" kalıplarına oturttuğum organizmaların şimdilerde Facebook denen zımbırtıda fotoğrafların altına yorum adı altında tecavüz etmeleri bi garip geldi ne yalan söyliyim. Bu arada cümle de aldı başını gitti. O dönemde sağ elle bütünleşik hale gelen tesbih, yer çekimine meydan okuyan omuzlar ve yengeç stil yürüyüş üçlüsünü mükemmel bir şekilde taşıyacağına inandığım bu bir takım varlıklar "k" yerine "q" kullandıkça ne kadar vizyonsuz ve ileriyi göremeyen biri olduğum gerçeği yüzüme bir tokat misali çarptı ha çarptı. Vay= why, baq=bak ve yoksa=yhoqsa kombolarıyla parça buçuk emolaşan bu dostlara selam edip, kendilerini tdk'ya havale ederim. Allah kurtarsın, tabi nereye kadar kaçabilirsin kendinden, o da var..

Bak Buraya Yazıyorum..

2008-12-21T00:47:00.002+02:00

"Şimdi şöyle, bu bi blog, ama nedir, komple safsata. Yani şunları okumaya başladığın anda vakit nakit olarak cebinden gidiyo; yersen, damak tadına göre yani. Tabi Türk mutfağı nelere kadir. Yaşayıp görücez hep beraber, el ele, kol kola, mutlu yarınlarda.."

Evet, hep beraber bundan sonra başımıza geleceklerin bir önizlemesini yaptık, daha doğrusu ben yaptım, ellerimle.. Artık belirli zaman aralıklarıyla bu tarz anlam dışı, mana yoksunu monologlara giricez birlikte sevgili girişimci dostlar. Aloha şimdilik..